خدایا به بچه های سرزمین من رحم کن

تا دستم رو بردم سمت قلبش دستشو گذاشت رو دستم. گرم گرم بود. محکم دستمو گرفته بود. داشت نق می زد که رفتم پیشش. دو تا دست که با هم پل ساختن اونم آروم گرفت و خوابید. آروم آروم. تپش قلبشو حس می کردم. همون تپش که ماه ها پیش برای اولین بار شنیدم و اشک ریختم. تنها کاری که می تونستم در برابر اون شکوه و اون حس مرموز و دوست داشتنی بکنم. حالا هم گریه کردم. این بار دعا هم کردم. با دعا زیاد آشنا نیستم. اما این بار پای صاحب قلبی که زیر دست های من می تپید وسط بود و میلیون ها قلب کوچیک دیگه که تو این مملکت می تپن. می گن آدم وقتی از تمام ابزارهای انسانی ناامید می شه به نیرویی فکر می کنه که نامش خداست و حالا این منم که عاجز و ناتوان زمزمه می کنم خدایا از تمام ابزارهای بشری ناامیدم. فقط تویی که می تونی دیوانه ای که کمر به نابودی سرزمین من بسته رو به زنجیر بکشی. خدای من، به بچه های سرزمینم رحم کن. می گن که تو رحم کننده ترینی. دعا می کنم. اما تردید راه را بر آرامش پس از دعا می بنده. افغانستان و عراق هم پر بود از قلب های کوچیک تپنده. اما دیوانه هاشو خدا زنجیر نکرد. کشتی ایران من، رو اون دیوانه سوراخ کرده و حالا من وسط این دریایی که هنوز صدای قلب غریق هاش با هر بادی طنین انداز می شه برای سرنشینان کشتی وبیشتر برای اون تازه رسیده های کوچولو که اومدن تو این کشتی «زندگی» کنن، دعا می کنم. خدایا دارم دعا می کنم. خدایا دارم دعا می کنم. خدایا به حرمت این قلب ها. خدایا.......