سلاخي مي‌گريست

دیگه نمی نویسم

2006-06-30T18:43:00.000+03:30

ممنون از دوستانی که بهم سر می زنن. فرنوش جون از تو هم خیلی ممنون برای احوالپرسیت. می خوام بگم دیگه نمی نویسم. چون من خیلی وقت لازم دارم برای نوشتن اما چیزی که الان تو زندگیم کم شده وقته. پس نمی تونم به روز و درباره اون چیزهایی که دوست د ارم بنویسم. یه طورایی هم دیگه نمی خوام همش بنویسم. احساس موندگی می کنم. دلم می خواد کاری کنم. فعلا که اوضاع درونی و بیرونی ام این طوریه. نمی دونم تا کی طول می کشه. تا فردا یا همیشه؟

ادوارد دست قیچی

2006-06-10T12:18:00.000+03:30

ادوارد دست قیچی فیلم استثنایی دیگه ای از تیم برتون که تازه کشفش کردم. ادوارد از قلعه تنهایی خودش به زیر کشیده می شه و پا در دنیایی می ذاره که با ذات پاک او همگون نیست. در حقش رفتار غیر انسانی می شه و او ترجیح می ده به قلعه اش برگرده. تو داستان فقط پگ ، همسرش و در انتها کیم هستن که به راستی پی به پاکی بی آلایش ادوارد بردن. به قدری این فیلم زیباست که من هیچ کلمه ای برای توصیفش نمی تونم پیدا کنم. تیم برتون تو این دو فیلمی که ازش دیدم شخصیت هایی رو خلق می کنه که پر از احساسات لطیف و انسانی هستن. احساسات لطیفی که در مقابل تفکرات و رفتار غیر انسانی بقیه شخصیت های داستان بیشتر رخ می نمایند. این میون نقش جانی دپ رو به عنوان بازیگر نقش ادوارد نمی توان نادیده گرفت. بازیگر می گن به این. همین بازیگر تو چارلی و کارخانه شکلات سازی یه شخصیت منحصر به فرد دیگه رو جان می بخشه. این فیلم رو بارها دیدم. اگه بشه بازم می بینم. از بس زیباست. زیبا بودن برای یه فیلم خیلی ارزشمنده. زیبا و انسانی.
حالا من دنبال فیلم های دیگه این کارگردانم. می گردم تا شاید میون فیلم های این کارگردان باز فیلمی پیدا کنم که بعد از دیدنش بگم آره سینما به این می گن.

یه ماهی داره می میره

2006-06-08T22:50:00.000+03:30

ماهی تنگ دوستی های من داره می میره از بس تو تنگش هوایی از دوستی نیست که باهاش زندگی کنه. تا همین چند وقت پیش داشت نفس می کشید لذت می برد و سرشار از زندگی می شد اما تازگیها فهمیده اونی که بهش زنده بود شبحی از دوستی بود نه خودش.
ماهی تنگ دوستی من داره می میره. مردنی که امید دارم از پسش زندگی وجود داشته باشه. زندگی در همون تنگ دوستی. با یه تفاوت مهم. این که تنها دوستی که تو این تنگ ریخته می شه دوستیه که خودم با خودم دارم. آره من بهترین دوست خودم هستم و بهترین کاری که می تونم بکنم اینه که از آدم ها دوری کنم. دوری کنم. دووووووووووووووورررررررررررررری.

این راهش نیست

2006-05-27T11:05:00.000+03:30

دوست ندارم درباره این موضوع چیزی بنویسم. چون فکر می کنم همه حرفها زده شده. اما اگه ننویسم احساس بدی بهم دست می ده. هیاهویی که این روزها تو شهرهای آذری زبان به راه افتاده رو هر کسی طوری تحلیل کرده. نظر منم اینه: منم خیلی تحقیر شدم چون آذری زبان هستم. خانواده و فامیل همسرم (جدای از همسرم که انقدر صاحب شعور هست که به خاطر قومیتم منوتحقیر نکنه) که خودشونو فارس اصیل می دونن یا سایر اقوام سببی که آذری زبان نبودن این کار رو کردن. تو کوچه و خیابون. تو سریال های تلویزیون. تو جوک های مردم. همه جا بویی از تحقیر می ده. خب من به عنوان یه آذری زبان باید در برابر این تحقیر چه کنم؟ چرا کسی به خودش حق می ده به خاطر زبان و قومیتم غیر انسانی با من برخورد کنه؟ من چطورباید برخورد کنم؟ منم تحقیرش کنم؟ بی محلی کنم؟ چقدر بی محلی؟ نمی شه که. مثل خودش هم نمی شه رفتار کرد. با وجود بغضی که گلوی آدمو موقع تحقیر شدن می گیره نمی شه مثل خودشون باهاشون رفتار کرد. اون وقت منم می شم یه آدم بی منطق که در پایین ترین حد انسانیت موندم. پس چه باید کرد؟ به درستی نمی دونم. اما این هم راهش نیست. می شه اعتراض کرد. به صورت مدنی. اگه منم بخوام از شر این عقده های درونی راحت شم ساده ترین راهش همینه که همه جا رو به هم بریزم. اما راه های بهتری هم هست. من نمی دونم جریانات اعتراض آمیز مردم رو تو شهرهای آذری زبان چه کسانی هدایت می کنن. فقط یه سوال از آذری زبانها دارم. راه بهتری وجود نداشت؟ مردم غیر آذری زبان باید یه روز می فهمیدن ما آذری زبانها به رفتار غیر انسانیشون اعتراض داریم ولی با آشوب و دادن شعارهایی منبی بر جدایی از ایران فقط باعث می شه مرکز نشینان سواستفاده کنن. از مردم گرفته تا مسئولان حکومتی و دولتی. چرا این اعتراض درست، در قالبی درست ریخته نشد؟ چرا راه رو بر سواستفاده باز گذاشتید؟ پیدا کردن راه حل منطقی برای بیان این اعتراض کار کسانیه که به خوبی با پتانسیل موجود در شهرهای آذری زبان برای برخوردهای مدنی با این تحقیر چندین و چند ساله آشنا هستن.
و نکته دیگر این که به نظرم آذری زبانها با جرقه بدی وارد فاز اعتراض شدن. اون کاریکاتور پتانسیل این همه اعتراض رو نداشت و خود همین می شه بهانه ای برای قوم غیر آذری تا برداشت های نادرستشوتو از آذری زبانها بسط بدن. شهرهای آذری نشین مطمئنا با مسایل حادتری از اون کاریکاتور روبرو بودن. اما اون کاریکاتور عینیت سالها تحقیر بود که در یه نشریه دولتی به چاپ رسید و کاسه های صبر رو لبریز کرد. پس بهتره حالا که اعتراضی برپاست مردم خواسته های به حقشون رو هم مطرح کنن. ظلم هایی که بهشون شده. روستاهای ما همچنان محرومن. گاز ندارن. آب لوله کشی ندارن. مدرسه ندارن. در صورتی که استان های مجاور همین استان های آذری زبان از امکانات خیلی بهتری بهره مند هستند. دلیل تبعیضی که حکومت مرکزی در این مورد روا می داره چیه؟ دوستان آذری سوالات اساسی تری هست که مردم، دولت و حکومت باید به ما پاسخ بدن.
ونکته آخر. تعطیلی روزنامه ایران برام ناراحت کننده بود. تو این وضعیت اقتصادی بیکاری خیلی سخته. اون تایپیست، صفحه بند، خبرنگارهای بخشهای مختلف و ... چه گناهی دارن که باید بیکار شن؟ این هم یه سواستفاده دیگه از مردم آذری زبان. دوستان نذارید بازیچه حکومت مرکزی یا جدایی طلبان شید. دولت ترکیه یا آذربایجان شوروی هیچ گلی به سر ما نخواهند زد. جدایی از ایران راهش نیست. خواسته های به حقتونو محکم فریاد کنید برای به دست آوردنش تلاش کنید. این همه نیروی خوش فکر تو اون شهر ها هست.بهترین گزینه ها رو انتخاب کنید نه ساده ترینشونو. از صمیم قلب آرزو می کنم به خواسته های به حقتون برسید.

من کابوس می بینم، کابوس

2006-05-16T13:47:00.000+03:30

دیشب خواب دیدم. هر شب خواب می بینم. خواب که نه، کابوس. هر شب کابوس می بینم. دوست دوران دبیرستانم سیاه پوشیده بود می گفت حامله ست ناراحت بود سیگار می کشید. سیگار رو از دستش گرفتم. گفتم حامله ای سیگار نکش. سیگار رو تو زیر سیگاری خاموش کردم در حالی که اون نگاهش به زیر بود و سیگار رو دنبال می کرد. ناراحت بود. سیاه پوشیده بود سیاه. ما سه نفر بودیم. اونو منو یکی دیگه. اون از همه ما بلندتر بود و من خجالت می کشیدم کنارش راه برم چون کوتاه تر از اون بودم. یکی دیگه از همه ما کوتاه تر بود و من خجالت می کشیدم باهاش راه برم چون ازش بلند تر بودم. یکی دیگه هم تو کابوسم بود. چاق شده بود. انگار کمی هم قد کشیده بود. پرسیدم ازدواج کردی گفت آره. دستهاشو از هم باز کرد و روبروم قرار گرفت و گفت مگه نمی بینی چاق شدم!ما باز سه نفری دور هم جمع شده بودیم. من رفتم که شیرینی بخرم. شیرینی نبود گربه بود! همکارم که همیشه آدرس جاهای خوب رو بهم می ده آدرس یه شیرینی فروشی رو داد بهم. من رفتم هی رفتم و رفتم اما شیرینی فروشی رو پیدا نکردم. از این خیابون به اون خیابون. به همکارم زنگ زدم. دوباره آدرس گرفتم و باز پیدا نکردم. برگشتم خونه. مهمونهام اومده بودن. همه بودن. خجالت کشیدم که نتونستم شیرینی بخرم. یکی از مهمون هام یه بسته شیرینی برام اورده بود. شیرینی که شبیه پاچه گوسفند بود. یکی اومد بهم نشونش داد و گفت ببین چقدر خوبه! منم گفتم آره خیلی خوبه ببینم از کجا خریده. روی جعبه آدرس یاسوج رو نوشته بود. کابوس دیدم. کابوس یه خیابون که روش پل داره. پل هوایی. باید از پل رد می شدم. پله گم می شد و پیدا می شد. دور و برش خرابه بود. همه جا خرابه بود. آدم ها غریبه بودن. همه چیز یه جوری بود. کابوسه دیگه. کابوس های شبانه تمام نشدنی.

زن ایرانی: آرایش می کنم پس هستم

2006-05-15T13:52:00.000+03:30

نوشته بود خانم های ایرانی تو مصرف لوازم آرایش در حال رکورد زدن هستن. ننوشته بود که خانم های ایرانی دارن عقده های نسل های پیشین خودشونو که تنها تو اندرونی سرخاب و سفیداب می کردن بیرون می ریزن. ننوشته بود صورت زن ایرانی طبق قانون و شرع کشور جزو معدود جاهایی از بدن زنه که می شه در معرض دید سایرین باشه و زن ایرانی باید تمام زیبایشو تو همین قسمت نشون بده. ننوشته بود زن ایرانی می خواد از این حق نصفه ونیمه اش تو آرایش کردن نهایت استفاده رو بکنه. زنهای ایرانی رو با اروپایی ها مقایسه کرده و نوشته بود زنهای اروپایی آرایش نمی کنن به جز مسن ها و « معلوم الحال» ها. ننوشته بود زن های اروپایی انتخاب می کنن که آرایش نکنن چون ملاک ارزشگذاری مردها روی زنها فقط بر اساس خوشگلیشون نیست. ننوشته بود مرد ایرانی که حتی نظافت شخصیشو رعایت نمی کنه به زن ایرانی توصیه مشفقانه می کنه که فلان آرایش رو بکنه و شکم نیاره و مواظب اندامش باشه وگرنه..وگرنه آقا می ره دنبال یکی که نه شکم داره نه دماغش بزرگه نه چشماش بی حالته نه... زن ایرانی چادر سرش می کنه آرایش می کنه (....) و این طوری به بهترین نحو ممکن تناقض بزرگی رو نمایش می ده. نوشته بود آرایش برای زنهای ایرانی دیگه محدود به جاهای مشخص مثل مهمانی و ... نمی شه. ننوشته بود چی ما ایرانی ها از زن و مرد و دولت و حکومت سر جاشه که این سر جاش باشه. زنهای ایرانی به جای رسیدگی به سلامت پوست، خودشونو تو انواع لوازم آرایش غیر استاندارد غرق می کنن چون یاد گرفتن باید مورد قبول باشن. مورد قبول مردها و این مرد چه کار به سلامتی خانم داره .خوشگل باشه. چشاش خمار باشه حالا اگه خط چشم هم این وسط چشم رو خمار کرده باشه مهم نیست. چه فرقی می کنه. رقابت هم که این روزها خیلی تنگاتنگ شده. تا زن ایرانی به این تفکر نرسه که گور بابای مردی که به خاطر خوشگلی و زشتی براش بمیره یا ازش فرار کنه زن ایرانی رکورد می زنه خوب هم می زنه.
دو تا لب کوچولو. یکی صورتی پررنگ یکی صورتی ملایم. دو تا جثه کوچولو. یکی شاید ده ساله یکی شاید هفت ساله. یه جفت پلک با سایه صورتی تند توی یه صورت کوچولو. دو تا دست کوچولو که دست مامان چادری شونو می گیرن.
بی ربط: من که احساس شرمساری عمیقی می کنم. به خاطر اون نامه کذایی. آدم تو کل دنیا شرمسار بشه اونم این طوری علنی خیلی دردناکه.

دو تا بودن

2006-04-10T12:21:00.000+03:30

دوتا بودن یکی مرده یکی زنده. مرده رو گذاشت تو نایلون و گذاشت سر کوچه که ماشین شهرداری لای آشغال های مردم ببره. جای بهتری سراغ نداشت که بذاره. زنده رو گذاشت تو جعبه و برد گذاشت تو پارکینگ. اول نمی خواست به زنش بگه که جلوی در آپارتمانشون کی مرده و کی مونده اما اصرار زنش چاره ای براش نذاشت. زن که فهمید برای زنده شیر ریخت تو ظرف سفالی که از مغازه ای جاده ای خریده بود. هیچ وقت فکر نمی کرد یه روز تو این ظرف ها که برای خوردن ترشی خریده بود شیر بریزه و ببره تو پارکینگ و .. می ترسید بهش نزدیک شه. با ترس و لرز ظرف رو گذاشت تو جعبه. اما زنده اونقدر کوچولو بود که نتونه خودشو به ظرف برسونه. کمی از شیر رو ریخت کف جعبه. شیر به زنده رسید اما حتی یه قطره هم نخورد. زن از صدای ناله وار زنده مطمئن بود گرسنه ست. فکر کرد شاید نمی تونه این شیر رو بخوره. تلفن زد و پرسید. گفتن می تونه. اما زنده نخورد. نمی خورد و صداش هم هر بار بیشتر شبیه یه ناله سوزناک می شد. زن دیگه داشت می خوابید. هنوز صدای ناله ها رو می شنید. بین خواب و بیداری شنید که صدای ناله ها با یه صدای بزرگتر قاطی شدن. ناله دیگه ناله نبود. صدای شوق بود. هر دو صدا پر از شوق بود. زن دیگه حالا مطمئن بود که زنده شیر نمی خواست . اگر هم می خواست شیر بهونه می شد که کنار اون قلب تپنده آرام بخش آروم بگیره. زنده مادرشو می خواست. فقط مادرشو. مادر خودشو.

بازم می نویسم

2006-04-07T16:36:00.000+03:30

اولش با تکنولوژی مثل کامپیوتر میونه خوبی نداشتم اما وقتی کامپیوترمون به مدت طولانی خراب شد قدر این ابزار رو فهمیدم. بدون اینترنت شده بودم آدمی که وسط یه جزیره گیر کرده و از هیچ جا خبر نداره. با وجود تمام دلبستگی هام به زندگی های گذشته اعتراف می کنم که زندگی با این ابزار ساده ارتباطی جالب تره. تو پست های بعدی بازم می نویسم. از اون چیزهایی که همیشه می نوشتم!

پیروان حضرت نوح بشتابید که...

2006-03-11T11:26:00.000+03:30

خیلی وقت بود می خواستم این مطلب رو بنویسم اما هر بار فراموشم می شد. چند وقت پیش رفته بودم برای پرهام کمی خرید کنم. پوشاک و پودر صابون و از این چیزها. تو مغازه یه چیزی دیدم که داخل یه بسته بندی پلاستیکی بود و فقط می شد شکل های خوشگل روشو دید. شکل هایی مثل میمون و زرافه و طوطی و ....از فروشنده پرسیدم این چیه گفت زیرانداز بچه. همون چیز پلاستیکی که می اندازن زیر بچه تا پوشاکشو عوض کنن. دیدم خیلی خوشگله با این که پرهام داشت خریدم. بعد کلی هم از دست خودم عصبانی بودم که چرا وقتی ایران یه همچین محصول خوشگلی داره من رفتم خارجیشو خریدم. خلاصه اوردم خونه و بازش کردم و وقتی بوی بد پلاستیک تو خونه پر شد تازه فهمیدم چرا محصول خارجی خریدم. داشتم می ذاشتمش کنار که طرحش توجهم رو جلب کرد. اولش باورم نشد اما وقتی به خواهرم هم نشون دادم به این نتیجه رسیدم که درست دیدم. بله. طرح روی پلاستیک تعویض پوشاک بچه که از محصولات فیروز است، طرح کشتی حضرت نوحه. چند تا حیوون تو کشتی و حضرت نوح که جلوی کشتی ایستاده. واقعا باورم نمی شد. فکر می کنم اگه پیروان حضرت نوح بودن با این توهینی که به مقدساتشون شده بود جنگ اتمی راه می انداختن. وقتی یه کاریکاتور می تونه اون جنجال ها رو راه بندازه انداختن تصویر حضرت نوح روی پلاستیک مخصوص تعویض بچه ببین چه ها می کنه. راستی من هیچ وقت معنی واژه مقدس رو نفهمیدم. البته کاربردشو می دونم. وسیله ایه برای به میخ و زنجیر کشیدن آدمها.

خدایا به بچه های سرزمین من رحم کن

2006-03-08T23:16:00.000+03:30

تا دستم رو بردم سمت قلبش دستشو گذاشت رو دستم. گرم گرم بود. محکم دستمو گرفته بود. داشت نق می زد که رفتم پیشش. دو تا دست که با هم پل ساختن اونم آروم گرفت و خوابید. آروم آروم. تپش قلبشو حس می کردم. همون تپش که ماه ها پیش برای اولین بار شنیدم و اشک ریختم. تنها کاری که می تونستم در برابر اون شکوه و اون حس مرموز و دوست داشتنی بکنم. حالا هم گریه کردم. این بار دعا هم کردم. با دعا زیاد آشنا نیستم. اما این بار پای صاحب قلبی که زیر دست های من می تپید وسط بود و میلیون ها قلب کوچیک دیگه که تو این مملکت می تپن. می گن آدم وقتی از تمام ابزارهای انسانی ناامید می شه به نیرویی فکر می کنه که نامش خداست و حالا این منم که عاجز و ناتوان زمزمه می کنم خدایا از تمام ابزارهای بشری ناامیدم. فقط تویی که می تونی دیوانه ای که کمر به نابودی سرزمین من بسته رو به زنجیر بکشی. خدای من، به بچه های سرزمینم رحم کن. می گن که تو رحم کننده ترینی. دعا می کنم. اما تردید راه را بر آرامش پس از دعا می بنده. افغانستان و عراق هم پر بود از قلب های کوچیک تپنده. اما دیوانه هاشو خدا زنجیر نکرد. کشتی ایران من، رو اون دیوانه سوراخ کرده و حالا من وسط این دریایی که هنوز صدای قلب غریق هاش با هر بادی طنین انداز می شه برای سرنشینان کشتی وبیشتر برای اون تازه رسیده های کوچولو که اومدن تو این کشتی «زندگی» کنن، دعا می کنم. خدایا دارم دعا می کنم. خدایا دارم دعا می کنم. خدایا به حرمت این قلب ها. خدایا.......

روزی برای همه زنهای دنیا

2006-03-07T09:18:00.000+03:30

برای من که شرکت تو فعالیت های اجتماعی واجب تر از خونه داری و بچه داری و همسرداری هست فرصت هایی که این امکان رو بهم می دن تا در فعالیت های اجتماعی شرکت کنم مغتنم هستن. هشت مارچ هم یکی از این روزهاست. وبلاگ پرستو جونم یکی از بهترین جاهاییه که می تونستم ببینم کجا چه برنامه ای هست و این و اون ور چه خبره. جواد هم بهم اطلاعاتی داده بود. از جمله این که مشارکت یه برنامه سه شنبه تو فرهنگسرای دانشجو برگزار می کنه. جزئیات این برنامه رو تو وبلاگ پرستو خوندم. جزئیات برنامه های دیگه رو هم. سخنرانی و نمایش فیلم و برگزاری نمایشگاه. ( اون مراسم تقدیر خیلی دیگه جالب بود.تقدیر؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟! فکر می کنم از خانم شجاعی فقط به این دلیل که در زمان تصدی گری خانواده رو قاطی اسم مرکز امور مشارکت زنان نکرد باید تقدیر!!!!!!!!کرد.) از ظاهر تمام این برنامه ها یکنواختی و بی هیجانی می بارید. فقط میزگرد مربوط به سانسور زنها کمی به نظرم جذاب اومد. خیلی دلم می خواد بدونم تو اون سخنرانی ها چه چیزهایی گفته می شه که قبلا گفته نشده؟ و اصلا اون مخاطب ها تا چه حد به این حرفها احتیاج دارن. شاید خودشون بهترشو هم بلد باشن. چرا که تو لیست سخنرانها جز چند تایی مثل شادی صدر بقیه از نسلی هستن که می تونستن مامان ما باشن. این در حالی که ما دخترها به خاطر شرایطی که توش قرار داریم برای تحلیل و موضع گیری در قبال مسایل زنان ذهنی شفاف تر نسبت به مادرهامون(منظورم نسل پیش از ماست) داریم. به نظرم مراسم مربوط به روز 8 مارچ باید توده زنان رو درگیر کنه. فعالان عرصه زنان چه دخترها و چه مادرها اگه می خوان مخاطب های واقعی خودشونو درگیر کنن باید به فکر راه حل های دیگه ای باشن. چرا که دور هم جمع شیم و حرف هایی که همه بلدیم رو به هم تحویل بدیم کاری از پیش نبردیم فقط از سر باز کردیم. اما راستش نمی دونم چه راه دیگه ای وجود داره فقط می دونم این جلسات زیاد کارساز نیست. ولی خوبیه این جلسات اینه که این طوری به بعضی ها نشون می دیم که این روز برامون مهمه. مامانها و دخترهای فعال در عرصه زنان از این که کنار گود بشینم و بگم لنگش کن بدم می آد. اما این بار رو به بزرگی خودتون ببخشید.

دستشو می خوره و حموم می خواد

2006-03-01T21:59:00.000+03:30

خیلی وقته این جا چیزی ننوشتم. چون حوصله نوشتن نداشتم و وقتشو. کار و بچه و زندگی و از این حرفها. اما از امروز دیگه نمی رم سر کار. علتش بماند برای بعد. این بار می خوام به درخواست نازنین از پرهام جونم بنویسم. عزیز دل من چند وقتیه دیگه حسابی مامان و بابا و پرستار و خاله هاشومی شناسه. گردنشو می تونه تا حدود زیادی صاف نگه داره اما هنوز نمی تونه یه ذره هم چهار دست و پا بره. کلی حرف می زنه! انگار که داره چیزی رو برامون تعریف می کنه همش یه چیزهایی می گه. از قبیل آقو داقو. هنوز هیچی نشده آقا کلی هم گردن کلفتی می کنه. جیغ می زنه و لج می کنه. خوابش کمه. پرستارش از این که خوابش کمه شاکیه. اما بچه گلم از روز اول هم که به دنیا اومد همین طور بود. همه بچه ها بعد یک ساعت بعد از به دنیا اومدن می خوابن. ولی پسرک خوشگلم سه ساعت بعد تولد که اوردنش پیشم سر حال سرحال بود و تا اومد تو بغلم دستشو گذاشت رو قلبم. لحظه وصف نشدنی بود. ای کاش اون موقع حالم خوب بود می تونستم نهایت لذت رو از اون لحظه طلایی که به همه عمرم می ارزه ببرم. تازگیها دیگه عروسکشو می گیره دستشو ولنگ های بیچاره رو می کشه. بعضی وقتها هم بغلش می کنه. انقدر خوب این کار رو انجام می ده که به عروسکه حسودیم می شه. از دست خوردنش هم که قبلا نوشتم. پستونکشو با دستش در می آره و تمام دستشو با ولع می کنه تو دهنش. فکر کنم زود دندون دراره. این روزها و شب ها حسابی دلش درد می گیره و تنها چاره کار برامون اینه که ببریمش حمام تا زیر دوش آروم بگیره. پسرکم باباشو خیلی دوست داره. چون باباش تا می اد بغلش می کنه. پرهام هم که عاشق بغله. خیلی دوست داشتم می تونستم عکس خوشگلشو بذارم رو وبلاگ اما نمی تونم. چون بلد نیستم. این مطلب طی 5 ساعت نوشته شد. خودتون حتما دلیلشو می دونید! دلیلش همین موضوع مطلبه.
راستی خیلی وقته از عمو هوشنگ پرهام خبری نیست. هر جا هستید ما رو از حالتون با خبر کنید.

ولنتاین

2006-02-14T00:09:00.000+03:30

فردا ولنتاینه! خیلی ها فکر می کنن عاشقن و می خوان با دادن هدیه یا گذروندن روزشون با معشوقشون عشقشونو ثابت کنن. اما کی می دونی از بین این میلیون ها کی عاشقه کی نیست. ژست عاشقی هم گرفتن کیف می ده. فردا بهترین فرصته برای این کار.
فردا ولنتاینه...

یه سوال سیاسی

2006-02-08T22:33:00.000+03:30

من اهل سیاست نیستم. اما یه سوال سیاسی برام پیش اومده. اگه غرب می خواد بلایی که سر صدام اورد تو ایران سر بعضیها بیاره بعد چه کسی رو حکمران کشورمون می کنه؟ آیا مثل عراق یه حاکم آمریکایی خواهیم داشت؟ اگه انتخاباتی برگزار بشه چه کسانی نامزد خواهند بود؟ با این پیش فرض که حتما باید نامزدها مورد قبول غرب هم باشند. به نظرتون آیا تو ایران امروز کسانی هستند که مورد تایید غرب باشن؟ ملی - مذهبی ها!، مشارکتی ها!، موتلفه ایها!، آبادگرانیها!، یا کسانی دیگر، که شاید ما نشناسیم؟ اونا که می گن می خوان تو ایران دموکراسی رو حکمفرما کنن به نظرشون کدوم گروه ها و جریانات سیاسی که در حال حاضر در کشور وجود دارند مانع دموکراسی هستن و کدام نیستند؟

پرهام

2006-02-01T19:31:00.000+03:30

حالا که دارم این مطلبو می نویسم پرهام سخت مشغول خوردن دستشه در حالی که داره موسیقی موتسارت رو هم گوش می ده. پستونک زیاد دوست نداره. عوضش به طرز حیرت انگیزی دستشو با سر و صدا و اشتیاق می خوره. حالا هم داره نطق می کنه. از خودش یه صداهایی در می آره که ما به میل خودمون ترجمه اش می کنیم. این روزا تن صداش هم رفته بالا. جیغ هم می زنه. می تونه با نگاهش منو تا آخرین حد دنبال کنه. البته فقط منو خیلی زیاد دنبال می کنه! دوست داشتم دور و برش شلوغ بود. مثل بچگی های خودمون. این طوری هر کس کمی باهاش بازی می کرد کلی استعدادهاش شکوفا می شد. من نمی دونستم واقعا بازی با بچه این همه مهمه. حالا تا سر حاله می رم باهاش بازی کنم!

می گه اسم نداره

2006-01-30T17:05:00.000+03:30

و مرگ
وشب
نزدیک ترین آنم به مرگ
وتاریکی شب که زندانیست انفرادی
و سنگینی تاریکی که هراس را با ذره ذره وجودم دمساز می کند
وشاید یاد تو صدای خرد شدن شب را در شب
طنین انداز می کرد
اما امروز
امروز تاب مقابله در من کاهیده
ایستادن در برابر تاریکی محض
و آن سکوت سرسام آور
که گه گاه با رعشه ای
یا زوزه ای
سرسام آورتر می شود
مرا می پوساند
و صبح
غریبه تر از هر آنی با آن تلاطم
این شعر رو خواهرم گفته. اولین شعرشه که من خوندم و خیلی خوشم اومد. پرسیدم اسمش چیه. گفت اسم نداره!

خاک دوست داشتنی

2006-01-26T10:47:00.000+03:30

دیروز یه ایمیل به دستم رسید که حسابی خوشحالم کرد. مطلب «این جا نام مادر را نمی پرسند» تو یه نشریه اردبیلی چاپ شده. البته بی نام و منبع. اینو آیدین فرنگی عزیز بهم خبر داد. همین که این مطلب خونده بشه برای من راضی کننده ست. آقای فرنگی یه خبر دیگه هم بهم داد. بخش آذری سایت کانون زنان ایرانی راه اندازی شده. چند باری از لینک هایی که تو وبلاگ آیدین فرنگی بود به این سایت سر زده بودم. فهمیدم که ژیلا بنی یعقوب سردبیرشه. من زیاد بلد نیستم آذری بنویسم ولی سعی امو می کنم. تابه حال تو آذربایجان و اردبیل زندگی نکردم اما خیلی اون جاها رو دوست دارم. دشت هاش، مزرعه ها، مه صبحگاهی، رودخونه آقلاقان، آب گرم سرعین، فتیر، عسل، آلوچه هاش و یه دنیا چیزای دوست داشتنی. پارسال دو سه باری رفتم. اما امسال چون باردار بودم نتونستم برم. پرهام یه گوسفند اون جا داره که پسر عمه بابام بهش هدیه داده. امیدوارم سال دیگه بتونیم با پرهام بریم. متاسفانه بلد نیستم به سایتی لینک بدم. ولی آدرس کانون زنان ایرانی رو می نویسم. اگه آذری می دونید به بخش آذریش هم سر بزنید. برای من حس خوبی داره خوندن مطالب امروزی به زبونی که مادربزرگ و پدربزرگم صحبت می کردن و خودم هر وقت عصبانی می شم به همین زبون آبا و اجدادی حرف می زنم. خاکشو دوست دارم. با همه جا فرق داره. هواشو تا می تونم تو ریه هام پر می کنم. پارسال که دسته جمعی با خانواده خودم و عموم رفته بودیم همه مریض شدن الا من. از بس که ذوق می کردم از دیدن و حس کردن همه چی مریض شدن یادم رفته بود. ای کاش این همه از ارتفاع نمی ترسیدم تا می تونستم حسابی از گردنه حیران لذت ببرم. مامانم می گه پدربزرگم تو شوروی سابق که زندگی می کرده ملوان بوده. سیبری رو هم از نزدیک دیده. برای من که تا به حال به اون جا ها نرفتم دیدن مرز پر از حس های عجیب و دوست داشتنیه. روستاهای اون منطقه امکانات کمی دارن. مثلا تو درمانگاه ده یه بسته قرص استامینوفن بیشتر وجود نداشت. یا آب نداشتن که البته با همت اهالی لوله کشی آب انجام شده. این روزا دخترهای ده می رن شهر و تو دانشگاه ادامه تحصیل می دن که خودش جای کلی امیدواریه. اما تا اون جا که من دیدم تعداد دخترهایی که به تحصیل علاقه مندن و خانواده هاشون هم این اجازه رو به اونا می دن بیشتر از پسرهاست. ولی در مجموع هنوز بعضی حقوق زنها و دخترها نادیده گرفته می شه. مثلا یکی رو می شناسم که برای این که به دخترهاش جهیزیه نده با وجود این که مرد پولداریه به کسی که می خواد دامادش بشه می گه با دخترش فرار کنه. اون طوری لازم نیست جهیزیه بده. کسانی که ترکند می دونن این چه شیوه ایه. از قدیم مرسوم بوده.البته عشاق که همه مخالف ازدواجشون بودن این کارو می کردن. دختر فرار می کنه با همسر آینده اش. اما بعد از تموم شدن دوران کوتاه عاشقی پسر و خانواده اش به این فکر می افتن که چرا دختر جهیزیه نداره و اینو پتکی می کنن بر سر دختر. تا جایی که به خاطر چند تا خرت و پرت جان دختر رو به لب برسونن. بی پناهی در برابر خانواده شوهر چیز ناآشنایی نیست اما وقتی دختری بی هیچ گناهی از طرف خانواده خودش هم حمابت نشه واقعا راه چاره ای نمی ذاره. اردبیل، آذربایجان شرقی و غربی و روستاهاشون زیبا و خاکشون پر از برکته. اما زنها و دخترهاش مشکلاتی دارن که بد نیست مطرح بشه. به سایت سر بزنید.
http://irwomen.com/news_turk.php http://irwomen.com/

من لیلا علیپورم!

2006-01-25T00:30:00.000+03:30

لیلا خانوم من که شما رو تا حالا ندیدم صرفا هم به خاطر اسم قشنگ وبلاگت می ام و به اینجا سر می زنم ولی یه نصیحت خواهرانه می دونی چقدر غر می زنی یعنی می دونید شما ها از دولت خاتمی به بعد فقط غرزدن رو یاد گرفته اید همین و بس فیلم بده زندگی این طوری بده زندگی اون طوری بده مردای این وری این طوری اند اونا اونطوری اند راستی فکر می کنی خودت چقدر کارت رو وقتی انجام می دادی خوب انجام می دادی مسلما بهنرین نبودی حتی اگر می خواستی ببین بهتره یه ذره نصفه پر لیوان رو هم ببینی ها به نظر من که بسه این قدر ما این دوره ای ها ادای روشن فکری رو در اوردیم مطمئن باش بچه هایی که زیر دست من و تو پرورش پیدا می کنند با این روحیه حتی قابلیت های من و تو رو هم نخواهند داشت بهتره به فکر بهتر کردن باشیم نه این که ادای بهترین بودن رو در بیاریم

عادت ندارم به بعضی کامنت ها جواب بدم. حتما می دونید منظورم چه کامنت هاییه. اما تو کامنت بی و نام نشون بالا که برای مطلب «حال مهندس خوبه» با مضمون جشنواره و فیلم حاتمی کیا همین امروز نوشته بودم یه چیزایی هست که حسابی متعجبم می کنه. اما قبل از هر چیز بگم خوشحالم که نویسنده کامنت، زیبایی اسم وبلاگمو و در واقع شعر شاملو رو حس کرده و براش مهم بوده تا اون جا که فقط به خاطر اسم وبلاگم بهش سر می زنه. اول از همه این کلمه «شماها». شماها کیه دیگه؟ من لیلا علیپورم. منو با کی جمع بسته که به این نتیجه رسیده؟ دیگه یه چیز تعجب درآر این بود که نوشته شده از دوره خاتمی به بعد...ببخشید نمی فهمم. من با خاتمی چه نسبتی دارم؟ اصلا چه ربطی داره؟! من سرم تو دنیای کوچیک کتابهامو فیلم هاییه که می تونم ببینم. من با خاتمی و دوره اش چه کار دارم؟ اگه بعضی ها فکر می کنم چون همسرم روزنامه نگار سیاسیه منم تحت تاثیرشم سخت در اشتباهن. من با سیاست کوچکترین کاری ندارم. سر و کار من با فرهنگه. هر چند لزومی نمی بینم این توضیحاتو به کسی بدم. اما واقعا مثل این که بعضی ها به این توضیحات احتیاج دارن. یه جای دیگه هم نوشته شده: ادای روشن فکری.. همین جا می گم کوچکترین ادعایی در مورد روشن فکری ندارم. معنی این واژ ه رو هم نمی دونم. البته نمی دونم اونی هم که این کلمه رو به کار برده معنیشو می دونه یا نه؟ اما تصورم اینه که نمی دونه. (اصلا نمی دونم چقدر برای نوشتن این کلمات فکر شده.) اگه بخواهیم نسبتی به افکار و نوشته های من بدیم خیلی باشه خاله زنکیه! همیشه بیشترین انتقادات رو به خودم داشتم. اگه از این انتقادات خبر نداشته باشیم که دلیل نبودنش نیست. تو جامعه ای که مردمش تو آسانسور سیگار می کشن فکر نمی کنم دیدن اون نیمه معروف چندان کارساز باشه. می دونید؟ تو پایین بعضی صفحات نشریه روزانه جشنواره فیلم پیام هایی چاپ شده با این مضمون که تو رو خدا موبایل هاتونو موقع نمایش فیلم خاموش کنید. قبل از پخش فیلم هم یه تیزر پخش می کنن با همین مضمون. اما کافیه سری به سینماها بزنید تا ببینید چقدر این پیام ها تاثیر داره. ما به خوبی نشون دادیم مردمی هستیم که خیلی ، خیلی چیزا رو جدی نمی گیریم. حالا تو این شرایط من و امثال من با به به و چه چه کردن چه تاثیری می تونیم بذاریم؟ غرغر کردن یا درست ترش انتقاد کمترین خاصیتش خنک شدن دل آدمه. من نه روشنفکرم که داعیه اصلاح جامعه رو داشته باشم نه مصلح اجتماعی ام نه منجی. من لیلا علیپورم نویسنده وبلاگ سلاخی می گریست. همین.

حال مهندس خوبه؟

2006-01-24T17:36:00.000+03:30

هیچ چیز مثل سابق نیست. مثل چند ساله گذشته روزگار جشنواره ای نداری. هول خبر نخوردن. هول دیدن فیلم ها. خوشحالی دیدن دوستان همه یک جا. دیدن کیل بیل روی پرده سینما هر چند که از کوئین تارانتینو خوشت نمی آد. جلسات مطبوعاتی فیلم ها و رودررو شدن با کارگردان هایی که همین چند ساعت پیش فیلمشونو دیدی و حالا می خواهی بپرسی و بشنوی. استراحت بین فیلم دیدندها. چای و همون کیک های معروف. چونه زدن با مامور سینما تا همسرتو که کارت نداره بیاری تو سینما مطبوعات. همهمه سالن و راهی که هی باز نمی شه تا از پل ها بری پایین وقتی پای یه فیلم از کارگردانی که محبوبه وسطه. حسرت ندیدن یک لحظه. لحظه ای که آقای درویش که خرج آن چنانی برای فیلمش کرده تو جلسه مطبوعاتی ادعا می کنه اگه صدای فیلم بده به خاطر بدی سیستم صوتیه سینماست و اون وقته که مدیر سینما استقلال یا آفریقا یادم نیست برق ها ی سالن روناغافل خاموش می کنه و یه صحنه از یه فیلم خارجی رو می ذاره که صدای معرکه ای داره. البته حال آقای درویش که با این چیزا گرفته نمی شه! دوئل رو از دست دادی اما چون بالاخره باید ببینی خواهر و همسرت ساعت ها تو صف سینما فلسطین تو سرما می ایستن و آخرین بلیت ها نصیبشون می شه و اون موقع است که تو می فهمی چه فیلم مزخرفیه و صدای سعید راد چقدر بده و هدیه تهرانی چه ویترینیه! شهر زیبا می بینی و خوشت نمی اد ولی همه دوستات سرزنشت می کنن به خاطر این دوست نداشتن. ما همه خوبیمو از دست می دی چون قبول کردی تو اون نشریه روزانه کار کنی و تقریبا حق فیلم دیدن نداری. فیلم های دیگه رو هم از دست می دی. امسال هم از دست دادی. به جز یکی . ساعت یک و نیم سینما فلسطین. یه بلیت بیشتر نداری. همکار همسرت بهش داده. شال و کلاه می کنی و با خواهر و همسر و پسرت می ری دم سینما به امید یافتن یه بلیت دیگه برای خواهر. سماجت همسرت نتیجه می ده. تو و خواهرتو پسرت جزو تماشاگرهای به نام پدر می شید وتو بر هر چی فیلم هندیه لعنت می فرستی. فیلمو که می بینی فکر می کنی بهتر بود آقای حاتمی کیا چند تا پلاکارد می داد دست بازیگراشو طی یه راهپیمایی شعارهاشو می داد. چون ظاهرا ایشون فکر می کنن تا رک و راست شعارشو به تماشاگر نگه خودش نمی فهمه. نمی فهمه که حال پدری که دخترش رفته روی مینی که زمون جنگ خودش کار گذاشته بوده چیه؟ خواهرت می گه از فیلم خوشش اومده. پرویز پرستویی رو لایق دریافت جایزه می دونه و می گه استثنائا مهتاب نصیرپور تو این فیلم تئاتری نبوده. یه رای خوب هم می ندازه تو صندوق نظرسنجی خانه سینما. ولی تو هنوز به این فکر می کنی که آخه چرا؟؟؟؟؟؟؟؟. راستی آقای حاتمی کیا « حال مهندس خوبه؟»

دختری که پسر شد

2006-01-06T15:27:00.000+03:30

نمی دونستم تا این حد می تونن پیش برن. سانسورچی های تلویزیونو می گم. اوایل امسال که تو روزرنامه اقبال بودم یه گزارش به مناسبت نمایش فیلم های خوب دنیا از تلویزیون تهیه کردم. تو اون گزارش آقای قطبی زاده به موضوع سانسور فیلم ها تو ترجمه و دوبله اشاره کرد. کاری که باعث شده بود اساسا فیلمی مثل «من سام هستم» از اون چه که واقعا بوده دور بشه. دیشب هم شاهد یه سانسور شاهکار بودم. فیلم «اتاق پسر». این فیلم از شبکه یک ، برنامه سینما یک پخش شد. من این فیلمو چند سال پیش تو جشنواره با زیرنویس دیده بودم. از اون جا که فیلمو خیلی دوست دارم دیشب هم تماشاگرش بودم. اما تقریبا پشیمون شدم. سانسورچی های محترم دوست دختر «آندره آ» پسر مرده خانواده رو به جای دوست پسرش جا زده بودن. تو ترجمه سانسورچی ها چون دوست آندره آ از مرگش متاثره خواهرشو می فرسته دیدن خانواده اون. اما همین دوست فرضی سر خیابون منتظر خواهرش تا با هم برن فرانسه! اما اصل داستان از این قراره: وقتی پسر خانواده به طور ناگهانی می میره هر کدوم از اعضای خانواده تلاش می کنن به نوعی با این واقعه دردناک کنار بیان. تو این میون یه نامه از دوست دختر پسر خانواده بهشون می رسه. این در حالیه که پسر هیچ وقت درباره دوست دخترش با خانواده اش صحبت نکرده بود و کسی از وجودش اطلاع نداشت. برای خانواده مخصوصا مادر ارتباط برقرار کردن با این دختر مهمه. نمی دونم، شاید با دیدن کسی که پسرش دوستش داشته می خواد یه جورایی خودشو تسکین بده. به هر حال دختر می آد. موقع رفتن اما نه به قول سانسورچی های تلویزیون با برادرش بلکه با دوست پسر جدیدش قرار داره تا با هم برن فرانسه. تو جایی آخرهای فیلم وقتی همه خانواده به همراه دختر و دوست پسرش کنار دریا منتظر رسیدن اتوبوسی هستن که به فرانسه می ره « جووآنی» پدر خانواده از همسرش می پرسه « به نظرت اون دوستشه؟» اون به پسری اشاره داره که همراه دوست دختر پسر از دست رفتشه. اما در دوبله تلویزیون به جای پرسش واقعی می شنویم که« به نظرت آندره آ الان چه حسی داره؟» البته اگه اشتباه نکرده باشم شاید اسم کس دیکه ای رو برد و گفت به نظرت الان چه احساسی داره. در هر صورت ترجمه شاهکار این فیلم زیبا از اون فیلمی مضحک ساخته بود. اگه دوستی که برای پسرشون نامه فرستاده پسره، چرا باید برای خانواده این همه مهم باشه؟ مگه این دوست ندیده چه ویژگی داره که اونو از بقیه دوستای پسر آندره آ متمایز می کنه؟ نکته مهم اعمال این سانسور تو فیلمیه که از برنامه سینما یک پخش می شه. درسته که این فیلم مخصوص این برنامه دوبله نشده که اگه این طور بودشاید شاید در نظر داشتن طیف مخاطبای این برنامه باعث می شد از سانسور این چنین در امان بمونه. اما تهیه کننده این برنامه می تونست به دلیل این سانسور نافرم از پخش اون چشم پوشی کنه.
نکته دیگه درباره منتقدهای برنامه بود. آقای شهبا که مترجم سینمایه و یه روانشناس. من نفهمیدم موضع این روانشناس محترم در برابر این فیلم چی بود. اما دو جمله ای رو از قول این روانشناس نقل می کنم. اون گفت:« انگار که همسایه آقای نانی مورتی روانشناس بوده و اون رفته خونه همسایشو تمام پرونده هاشو ورداشته اورده و از روی اونا یان فیلمو ساخته.» شاید منظور آقای روانشناس این بوده که مورتی بی هیچ درکی از روانشناسی و بر اساس چند پرونده پزشکی این فیلمو ساخته. فیلمی که در اون خود روانشناس پس از مرگ پسرش خودشو در کمک رسوندن به بیماراش ناتوان می بینه و از این کار دست می کشه. جایی دیگه هم گفت:« فرض کنید شما یه بیمار دارید که تازه راضی شده به روانشناس مراجعه کنه. اون بیمار اگه امشب این فیلمو ببینه دچار تردید می شه و دیگه به روانشناس مراجعه نمی کنه»! من نمی فهمم. یعنی آقای روانشناس منظورش اینه مورتی روانشناسی رو به تصویر می کشید که در عین عجز از درمان مریضاش به کارش ادامه می ده و بیماراشو سر کار می ذاره؟ روانشناس هم انسانه و می تونه دچار بحران روحی بشه. آیا آقای روانشناس توقع داشت فیلمساز نگاهش به روانشناس داستانش فراتر از یه انسان باشه؟ نکته جالب اینه که آقای شهبا دائم با سر تفسیر روانشناس از فیلمو تایید می کردن و در زبان هم از این نحوه بیان تمجید.
تو همون گزارش اقبال، آقای قطبی زاده و آقای پوریا هر دو به استفاده تهیه کننده برنامه سینما یک ( برنامه ای که حجم عمده ای از فیلم های مهم نوروزی رو نمایش داد.) از غیر منتقدها برای نقد فیلم ها انتقاد کردن. نمونه ای هم که تو اون گزارش اومد یکیش درباره بازیگری بود که برای نقد فیلم آمده بود اما در صحبتهاش نام یکی از بزرگترین بازیگران سینمای دنیا رو به غلط تلفظ می کرد و جالب این جا بود که آقای تهیه کننده سینما یک که مجری برنامه هم هست پشت دوربین این موضوع رو به آقای بازیگر سینمای ایران تذکر نداده بود تا این اشتباه فاحش رو مرتکب نشه.
و نکته آخر این که. اگه تماشاگر تلویزیون با شید متوجه می شید که فیلم های هندی (به جز قسمت های رقص و آواز خانم ها) و سریال های کشورهای عربی که عمدتا سوری هستن سانسور کمتری دارن. دلیلش واضحه اما گفتنی نیست!

بعضی از ما

2006-01-03T12:20:00.000+03:30

بی هیچ دلیلی حوصله نوشتن ندارم. حتی اگه کامپیوتر هم مشکل نداشت باز نمی نوشتم. این روزا اوقات خوبی داشتم. دیدارم با بهترین دوستام بعد از مدتها تازه شد. با پرهام بازی می کنم و هر دومون لذت زیادی می بریم از خنده های شیرینش هر چی بگم کمه. اما یه موضوع که آزارم می ده. آقای نیک آهنگ کوثر تو وبلاگش از نامردی بعضی ایرونیهای تو غربت نوشته بود و این که بعضی ایرونی ها ترجیح می دن برای این که آسیبی نبینن با هموطناشون معاشرت نکنن. تو همین ایرونش این حرفو با تمام وجود درک کردم. بعضی از ما فقط منتظر فرصتیم تا طرفمونو به گند بکشیم. یه جای عقلانیت، انصاف، شعور و درک بعضی از ما می لنگه. ای کاش این همه عقده ای نبودیم. آدم به چی می تونه دلشو خوش کنه وقتی دیگرانی هم که کلی پز روشنفکری دارن سر می کشن تو کا رات تا یه چیزی برای به استهزا کشیدنت پیدا کنن. تا خبر یه تغییر تو زندگیت می شنون می گردن ببینن چطوری می تونن به سبب این تغییر لهت کنن و تمام عقایدتو زیر سوال ببرن. کاش ما نه تمدن چندین هزار ساله داشتیم نه دینمون به قول مدعی هاش «برترین » دین بود. اون وقت شاید آدم وقتی این نامردیها رو می دید کمتر دلش می سوخت. کاش بعضی از ما موقع قضاوت در مورد دیگران به عقده های درونیمون تکیه نکنیم. کاش کمی انسانیت....( بهای گرونیه و نایافتنی)

مسیح

2005-12-26T01:49:00.000+03:30

خیلی عجیبه. من معنی شعر «مرد مصلوب» شاملو رو نمی فهمم.

اون از زبون مسیح می گه: «اما نزد خود چه ام من؟ ابدیت سرافکنده گی و شرم ساری!»

چرا مسیح از جاودانگی اش شرم ساره؟ و چرا یهودا خودش رو حلق آویز می کنه تا به « قلمرو جاودانی » قدم بذاره ومردانه باشه؟ یهودایی که به مسیح خیانت کرده چرا در شعر شاملو مردانه پا به عرصه جاودانی می ذاره اما مسیح پیامبر از درد جاودانگی می ناله و درباره اون مرد اسخریوتی می گه:« ...آن مرد اسخریوتی/ که دمی پیش/ مردانه/ به سقوط در فضای سیاه بی انتهای ملعنت گردن نهاد/ شایسته تر از من است/ ...فروتنانه به فرو شدن تن در داد/ تا کفه ی بی مایه گی ی ما چنین بلند یرآید/نور ابدیت من/ سر به زیر/ در سایه ی گردن فراز شهامت او/گام برخواهد داشت!»
تا اون جا که من فهمیدم شاملو تلاش مسیح برای جاودانه شدن را در برابر بی اهمیت بودن این موضوع برای یهودا قرار داده.

یهودا می گه:« بار ایمان و وظیفه شانه می شکند» کدام وظیفه؟ کدام ایمان؟ به هر حال یهودا با خیانت به مسیح کار غیر اخلاقی انجام داده که حتی یه آدم بی دین هم به زشتی اون واقفه. من نمی تونم این شعر رو بفهمم ولی خیلی دوست دارم بدونم شاعر با چه دیدگاهی به مسیح و یهودا ( که طبق تعریف های رایج یکی قطب شره و دیگری نیکی و خیر) پرداخته. البته اگه برداشت من درست باشه و منظور شاملو از مرد اسخریوتی همون یهودا باشه.

یکی دیگه از شعرهای شاملو که ذهنم روخیلی به خودش مشغول می کنه، شعر « پس آن گاه زمین به سخن درآمد» است.

تنها یک جمله از اون گویای نگاه شاملو به یک سنت دیرینه است. سنت تقدیس آسمان و خوار شمردن زمین. از زبون زمین می گه: «و تو را من پیغام کردم از پس پیغام به هزار آوا، که دل از آسمان بردار که وحی از خاک می رسد.» یا جایی دیگه می گه:«...پنداری گناه من همه آن بود که زیر پای تو بودم!» شاملو حتی آسمان و زمین رو در این شعر مقابل هم قرار می ده: « انسان زیر لب گفت: -تقدیر چنین بود. مگر آسمان قربانی ئی می خواست./-نه، که مرا گورستانی می خواهد! ( چنین گفت زمین).» زمین آهن رو به انسان داده تا تیغه گاو آهن کنه اما انسان از اون شمشیر می سازه تا قربانیهای آسمان رو تقدیمش کنه.

این جملات خیلی عجیبن. تا به حال به زمین و آسمان با این دید نگاه نکرده بودم. باور این جملات جهان بینی آدمو تغییر می ده.
تولد حضرت عیسی مسیح بهونه نوشتن این مطلب بود. تولد مسیح فرزند مریم رو تبریک می گم .

این جا نام مادر را نمی پرسند

2005-12-24T15:59:00.000+03:30

-پسره؟ اما من دختر می خواستم.
این را مادرهمسرم گفت وقتی شنید صاحب نوه پسر شده. خودش هم به حرفی که زده بود اعتقاد قلبی نداشت. دلش دختر می خواست اما منطق عوامانه اش پسر. پسر است که باعث تداوم نسل می شود. پسر است که غرورمی آورد. پسر است که....
منطقش پسر می خواست چون حالا دیگر خیالش راحت می شد که اولین پسرش صاحب فرزند پسر شده و نام خانوادگی همسرش همچنان مستدام خواهد بود و پابرجا.
او خود یک زن است. اما خوشحال از امتداد نسلی که است که به نام خانوادگی همسرش نامیده می شود. به درستی نمی توان این خوشحالی را درک کرد. منطقی در پس آن نهفته نیست. تنها تکرار مکرر یک عادت است. نمی دانم آیا تا به حال یک بار از خود پرسیده که چرا باید فرزندانش نام خانوادگی همسرش را داشته باشند؟ بر اساس چه معیاری این حق به همسرش داده و از او سلب شده است؟
بارها از زبان او شنیده ام که می گفت: «پسرم سه سالش بود. یه روز شورت و پیراهن رکابی تنش کردم و رفتیم خونه مادربزرگش. تو راه خورد زمینو دماغش زخمی شد. وقتی رسیدیم مادربزرگش با من دعوا کرد که چرا این لباس ها رو تن بچه ام کردی که چشم بخوره.» هر با ر که دیدارمان تازه شده بدون استثنا این خاطره را تعریف کرده. او هر بار این خاطره را تعریف به یاد می آورد چون چیزی در آن آزارش می دهد. او می دانست مادربزرگ چرا به خود این حق را می دهد که با مادر نوه اش این گونه رفتار کند. می دانست مادربزرگ اغلب اوقات به او به چشم یک پرستار نگاه می کند که از نوه آنها مراقبت می کند. او را بزرگ و تربیت می کند تا نسل پدربزرگ ادامه یابد. تا کسی باشد نام خانوادگی پدربزرگ را یدک بکشد. مادربزرگ را که به رحمت خدا رفته من ندیده ام، اما مطمئنم او هم از این دست خاطرات دارد. به او هم به چشم یک پرستار نگاه شده. این یک عادت تکرار شده تاریخی است.
حالا این میراث کهن ، پوسیده و مردسالارانه به من رسیده. حالا مادربزرگ فرزندم برای من خاطره می سازد. خاطره هایی از جنس آن که خود دارد و همچنان در شصت سالگی هم آزارش می دهد. آزاری که دیده را به من هم منتقل می کند. شاید ناخودآگاه. ای کاش آگاه بود از درد جانکاهی که بر مادر سایه می افکند. مادری که عرف و قانون مرد محور ، به او به چشم یک پرستار می نگرند. حق ندارد نام خانوادگی خود را روی فرزندش بگذارد و تنها یک وسیله است. طبق یک قانون نانوشته حتی نام خانوادگی خودش را هم از او دریغ می کنند. چگونه؟ همسایه ها ،آشناهاو... او را به نام خانوادگی همسرش صدا می کنند در حالی که خود نامی مستقل دارد!
هیچ کس برای مادر حقی قائل نیست. مردهای قانون نویس هم مادر را تنها پرستار می دانند. هر گاه کودک از آب و گل درآمد مادر مطلقه باید او را تقدیم همسرش کند. دیگر حتی نمی تواند نقش پرستار را هم بازی کند. گویی فرزند نیز جزو مایملک مرد به شمار می آید. این بحث تکراری است می دانم! بحث تکراری قانونی که توسط مردها نوشته شده. مردهایی که هیچ از زن و مادر بودن نمی دانند. آنها حق دارند. تا پیش از مادر شدن من هم نمی دانستم مادر یعنی چه؟ کاش زنها نقشی در تدوین قانون هایی از این دست داشتند. اما نه زن هایی از جنس مادر همسرم یا مادربزرگش. نه زن هایی که مقهور مردها هستند و به این حکم تاریخی غیر انسانی گردن می نهند و زمانی پرستار می شوند و زمان دیگر پرستار می سازند. پیش تر وقتی صحبت از مشکلات مادران بر ای به دست آوردن حضانت فرزند به میان می آمد به درستی به عمق موضوع پی نمی بردم. اما از دقایق اولیه ای که مادر شدم معنای آن را فهمیدم . می دانم چقدر در این مسیر بی پناهم. هیچ کس برای مادر حق قائل نیست. عرف، قانون، همسرش و حتی خانواده خودش. هر چه باشد او انسانی را به دنیا آورده که گویا تنها نسل مرد خانواده را ادامه می بخشد. انگاری مرد به تنهایی از پس انجام این کار برآمده و تنها در این راه از یک ماشین کمک گرفته. ماشینی به نام زنش. نگاه این چنینی به زن چندان انسانی نیست اما نمی دانم چرا در جامعه ای که با اتکا به دینش ادعای کرامت و شان بخشیدن به انسان را دارد بیشتر از هر جامعه ای شاهد این نگاه به زن هستیم. چرا در هیچ فرم تقاضای کاری نام مادر را نمی پرسند؟ چرا در یک خانواده با هفت فرزند هم حتی یکی از فرزندان نام خانوادگی مادرش را ندارد؟ چرا به دست آوردن حضانت فرزند برای مادر و پدری که در یک درجه از صلاحیت هستند اغلب برای مادر مثل شکستن شاخ غول است و برای پدر راحت تر از خوردن آب؟ چرا؟ آیا مردی هست که برای این سوالات منطقی و عقلانی جوابی منطقی و عقلانی داشته باشد؟ تصور نمی کنم.
یک استثا: سا ل های خیلی دور پدربزرگم که زاده ایران و هجرت کرده به باکو بود با دختری از همان جا در ایران ازدواج کرد. مادربزرگم هیچ کس را در دنیا نداشت. به همین خاطر و برای این که نامی از مادربزرگم بر جا بماند چهار فرزند اولش که درمیان آنها اولین فرزند پسرش هم بودند نام خانوادگی مادربزرگم را دارند و یک دریغ: شش خواهر را می شناسم که برادر و حتی عمو هم ندارند. این شش خواهر هر یک چندین فرزند دارند. فرزندانی که هیچ کدام هیچ کدام نام خانوادگی مادرشان را ندارند. هیچ کدام از همسران این شش خواهر حتی به فکر انجام این کار هم نیفتادند.

امسال یلدای من خورشید داره

2005-12-21T22:22:00.000+03:30

اینم عکسش

دردسر دوست داشتنی

2005-12-20T12:38:00.002+03:30

متاسفم که ناچارم بحث های دو سه مطلب قبلی رو ادامه بدم. امیدوارم این موضوع تو این نوشته تموم شه. نوشته بودم جواد مطالبمو می خونه و نظر می ده و اون مطلبو سانسور کرده. این اتفاقات همه با رضایت و خواست من بوده. اون خودشو در این زمینه به من تحمیل نکرده بلکه خودم نقش نظارتی از اون خواستم. چرا؟ چون با این که سالهاست کار می کنم و مطالبم منتشر می شه ولی اکثر مطالبم قبل از چاپ توسط همکارام یا اطرافیانم خونده می شه و نظر می دن. این عادت منه. فکر نمی کنم عادت بدی هم باشه. این موضوع به بود یا نبود دموکراسی مربوط نمی شه بلکه یه چیزه تو حوزه مشورت و نظرخواهی. تازه تکثر آرا هم می تونه معنی شه!
دیگه این که درسته نوشتم تموم وقتم این روزا به بچه داری می گذره و فرصت انجام هیچ کاری رو ندارم اما این به اون معنی نیست که از این کار ناراضی ام. یا بچه داری خواست خودم نبوده و بهم تحمیل شده.من عاشقانه از بچه عزیزمون مراقبت می کنم. آره. پرهام نمی ذاره به کوچک ترین کار شخصی ام برسم ولی من مخالفتی ندارم. اون یکی از بزرگ ترین آرزوهای زندگیم بود که برآورده شده. آرزویی که ظاهری پردردسر داره ولی ته مزه ای شیرین و دلپذیر. من قدر زجرهایی که این روزها می کشم می دونم چون سالها بود در حسرتش بودم. درسته. خسته می شم. گله می کنم اما راضی ام.
برای سها که نوشته بود دیگه اون دختر پر شور سالهای قبل از ازدواج نیست می نویسم که اگه می تونی حتما فیلم مرد خانواده رو که نیکلاس کیج توش بازی کرده ببین. داستان مردیه که جای ازدواج با دختر مورد علاقه اش می ره دوره آموزشی می بینه و طی 13 سال توی کارش کلی پیشرفت می کنه. بعد شب کریسمس خواب (یا یه چیز تو این مایه ها ) می بینه که 13 سال پیش با اون دختر ازدواج کرده و بچه هایی دارن و تو یه تعمیرگاه ماشین کار می کنه. اون در نهایت می فهمه با رفتن پی اون دوره آموزشی و ازدواج نکردن با اون دختر چه چیز ارزشمندی رو از دست داده و جاش چیزی رو پیدا کرده که خیلی خوبه اما جای خانواده رو نمی گیره.
با وجود تموم تبلیغاتی که در مورد خانواده تو مملکت ما می شه اما معتقدم هنوز خیلی از ما معنی واقعی خانواده رو نمی دونیم. تو فرهنگ ما اکثرا تقسیم وظایف در خانواده درست انجام نمی شه. کاری که با روح و ماهیت تشکیل خانواده در تضاده. اگه آدم می خواست تنها سهم زیادی از بار زندگی رو به دوش بکشه چرا ازدواج می کرد و بر مسئولیت هاش هم اضافه می کرد و دست تنها می موند. این میون زنها معمولا علاوه بر کارهای روزمره بار سنگین مسایل عاطفی روهم به دوش می کشن و مردها تامین مالی.تعادل برقرار کردن بین اینها می تونه زندگی رو خیلی شیرین تر بکنه.
دیگه این که سها خانم کاملا با نظر سمانه موافقم. این که توقع داشته باشی شرایطتت قبل و بعد ازدواج یکی باشه مثل این که کیک خامه ای بخوری و توقع داشته باشی مزه شیرینی گردویی رو بده! تا اون جا که می دونم سپردن بچه زیر سه سال به مهد کودک آسیب های جدی به رشد عاطفی و روانیش می زنه. اما بعد سه سالگی حتما باید به مهد کودک بره. برای رشد اجتماعیش لازمه. باور کن تو و دخترت از موهبت بزرگی برخوردار بودید که سال های مهم از زندگی دخترت کنار هم بودید. برای کسی هم که به هر ترتیب ناچاره بره سر کار سپردن بچه به والدین یا خاله و عمه یکی از بهترین راه حل هاست. اما هیچکی مامانی نمی شه. من فکر می کنم مشکل تو تنها کار نکردن نیست بلکه اعتراض تو به تفکر همسرته. شاید اگه همسرت حرفی برای کار کردن تو نداشت خودت دلت نمی خواست بری سر کار و ترجیح می دادی وقت عزیزت رو با عزیزترین موجود زندگیت بگذرونی. این که فکر می کنی همسرت وظیفه پیش پاافتاده بچه داری رو به تو سپرده و جلوی حضورت تو اجتماع و پیشرفت در کارتو گرفته دلخور می شی و تحمل نمی کنی. معمولا تو فرهنگ ما مردها به یه دلیل ساده تصمیم گیرنده هستند. قانون مملکت هم این اجازه رو به اونها می ده. دلیل ساده مرد بودن. حق انتخاب یکی از نعمت های بزرگ خدا به آدم هاست. وقتی این حق از ادم گرفته می شه خیلی ناراحت کننده ست. البته زنهای زیادی هم هستند که این حق رو از شوهرانشون گرفتن. فرقی نمی کنه. هر دوش خودخواهانه ست.( تا این جا که 29 روز از بچه داری من می گذره فکر می کنم بچه داری وظیفه پیش پا افتاده ای نیست. هر چند در ظاهر باید کارهای پیش پاافتاده ای مثل رختشویی و...رو انجام داد. این روزا دستهامو بیشتر از هر وقت دیگه، وقت هایی که نقاشی می کردم، سفالگری می کردم ، می نوشتم و ... دوست دارم. چون بوی صابون پرهامو می ده. ولی واقعا نمی دونم چند وقت دیگه و با تداوم بچه داری خودم چه حالی پیدا می کنم.) درسته. ای کاش همسرت انتخاب رو به خودت سپرده بود اما شاید اگه هر دو با هم تصمیم می گرفتید به همین نتیجه که همسرت بهت تحمیل کرد می رسیدید. بازم می گم مرد خانواده رو حتما ببین. فکر کنم خودم هم چند وقت دیگه لازم باشه دوباره این فیلم رو ببینم! می دونم وقتی آدم می بره چه حالی داره. یکی می گفت تو این جور موقع ها تنها کسی که می تونه به آدم کمک کنه خودشه.
راستی انتقادات من از مردها (که همه فکر می کنن در این مسیر منبع الهامم جواده)، مشکلات بچه داری و سر کار نرفتن به این معنی نیست که از زندگی ناراضی ام. فکر نمی کنم لزوما انتقاد از بخشی از یک کلیت یا طرح موضوع به معنی نارضایتی از کل اون مجموعه باشه. خانواده ام ارزشش خیلی بیشتر از این حرفهاس. هر چند لحظاتی تو زندگی آدم هست که از هر چیز ارزشمند و زیبا و دوست داشتنی و...هم تا سر حد مرگ منزجر می شه. اما این کلیت رو شامل نمی شه. مثل یه سرگیجه کوچولو می آد و میره و ردی هم نمی ذاره.

تفاوت!

2005-12-18T22:54:00.000+03:30

گفت خودت فکر کن ببین چرا. اینو در جواب سوالم که پرسیده بودم از دستم ناراحتی گفت. می دونستم چشه. اصرار کردم. ادامه داد: تو چند نوشته آخریت درباره مسایل شخصی ات نوشتی. همه اش هم گله و شکایت.(روش نشد بگه خاله زنکی) گفت این خوب نیست. دیگران از روی نوشته هات دربارت قضاوت می کنن. خب! بکنن. برام مهم نیست. اینو از ته دل بهش گفتم. نظرش برام مهم بود.عصبانی شدم گفتم دیگه هیچی نمی نویسم. نیومده می رم. گفت یعنی با یه نظر این طوری جا خالی می کنی؟ منم مثل دیگران نظرمو گفتم. فکر کن یکی ام که همچین کامنتی برات گذاشته.
هنوز عصبانی بودم. تمام بیست و چهار ساعت من این روزها به شیر دادنو بچه ساکت کردنو لباس بچه رو شستن می گذره. نه تنها فرصت هیچ کاری حتی روزنامه خوندنو ندارم بلکه انرژیشو هم ندارم. اگه فرصتی باشه می خوابم. برای حفظ روحیه ام گاه اگه بچه بذاره می آم پای کامپیوتر. اما حتی فرصت نمی کنم میل هامو باز کنم. یا به وبلاگها و خبرگزاریها سر بزنم. جز چیزهای شخصی موضوعی برای طرح ندارم. اینا رو هم برای دل خودم می نویسم نه برای دیگران. اینا نوشته هایی هستند که می تونه خواننده داشته باشن یا نه. برام مهم نیست. اما وقتی داستانمو می ذارم روی وبلاگم برام مهمه که دیگران بخونن و نظرشونو بگن.( این روزا حتی فرصت تایپ داستانامو هم ندارم.)
می گه از روی نوشته ات دربارت قضاوت می کنن. واقعا چه اهمیتی داره؟؟؟ قرار نیست من به کسی خودمو ثابت کنم. قرار نیست با نوشته های فاخر یا روشنفکرانه خودم نباشم. چه ارزشی داره نوشتن وقتی تمام مدت به فکر این باشی که دیگران درباره ات چه فکری می کنن؟ یا موضوعی که دغدغه ات شده و داری دربارش می نویسی خیلی سطحی و خاله زنکیه. نظر من و اون متفاوته (از نوشته های وبلاگهامون هم مشخصه) چون ما در دو دنیای متفاوت زندگی می کنیم: دنیای مردانه و دنیای زنانه. تا چند سال پیش زیاد به تفاوت این دو دنیا اعتقاد نداشتم اما حالا به تفاوت عمیق این دنیاها ایمان دارم.

درباره یه موش کوچولو

2005-12-17T15:51:00.000+03:30

پرهام من این روزا خیلی گریه می کنه و هر یه ربع یه بار شیر می خواد. آهنگ گریه هاش هم عوض شده. ته لهجه ای از بهونه گیری و لجبازی توش هست که منو می ترسونه. می ترسم با یه بچه بهونه گیر و لجباز طرف باشم. گاهی که تنهام و از آروم کردنش ناامید می شم حال خودم هم گریه کردنی می شه. ولی بهترین لحظه زمانیه که بغل باباش یا خواهرمه و هنوز داره گریه می کنه ولی تا می آد بغل من بلافاصله آروم می شه. اون موقع ست که باور می کنم مادر شدم و برای پرهام با دیگران فرق دارم. تو کتابا خوندم بچه ها که شش سالشون می شه لجبازی می کنن چون می خوان استقلال خودشو به دیگران از جمله مامانشون نشون بدن. وقتی به این سالها که در پیشه فکر می کنم احساس خوبی بهم دست می ده. دیدن پسرم که تا چند سال پیش فقط تو بغل من اروم می گرفت در حالی که می خواد هویت خودشو اثبات کنه شیرین و دوست داشتنیه.
حس استقلال طلبی یکی از بهترین حس های دنیاست. دوست دارم پسرم هم این حس زیبا رو با تمام وجودش درک کنه. اون حالا هم کارهایی می کنه که من به حساب همین حسش می ذارم. مثلا وقتی با قاشق بهش دارو می دم قاشقو از دستم می گیره منم اجازه می دم اونو بگیره حتی اگه دارو رو خودش بریزه. البته می دونم اون الان این چیزا رو نمی فهمه اما برای بهتر کردن روحیه خودم بهش اجازه این کارو می دم. پرهام من شبیه یه موش کوچولوه. از اونا که تو کارتونا می بینیم. اون شباهت زیادی به بچگی های باباش داره. حتی پوسته دادن کنار ناخن رو هم از باباش به ارث برده. راستش کمی دلخورم که حتی یکی از اجزای صورتش شبیه من نیست. فقط عادت خوابیدنش مثل منه. دستشو می ذاره رو چشاش می خوابه. یه عادت داره که منحصر خودشه. دستشو در هر حالتی که باشه مشت می کنه و می ذاره زیر گونه اش. این حالتشو باباش خیلی دوست داره. آخه اونو متفکر و عاقل نشون می ده!
برای پرهام کتاب که می خونم ساکت می شه و گوش می ده. البته اگه شکمش سیر باشه و شیر نخواد. جنین که بود براش شعرهای شاملو رو می خوندم. هر چند واقعا نمی دونستم چرا دارم این کارو می کنم. اما بنا به توصیه هایی که تو کتابا شده بود این کارو می کردم. از نمایشگاه کتاب امسال براش چند تایی کتاب خریدیم که اکثرش فارسی-انگلیسی ست. نمی دونم خوندن انگلیسی داستانا الان چه فایده ای براش داره اما این کارو می کنم.
جواد بعد از عمل که حالم زیاد خوب نبود نوشته بود که بعد از خوب شدنم بیشتر از این دوران می نویسم. اما من نمی خوام این کارو کنم. چون اگه بخوام بنویسم باید اون روزا رو یادآوری کنم کاری که اصلا دوست ندارم انجام بدم. آره کمی عجیبه کسی نخواد بهترین روزهای زندگیشو به خاطر بیاره. اما این ظاهرا سرنوشت منه که ناچارم می کنه شیرین ترین روزهای زندگیمو بخوام فراموش کنم. نمی تونم دلیلشو بنویسم چون باعث رنجش کسی می شه اما ای کاش بعضی مادرها باور می کردن بچشون بزرگ شده و این همه در حق خانواده بچشون خصومت به خرج نمی دادن. امیدوارم خود من هم سالها بعد که پرهام از پیشم رفت به خانواده ای که تشکیل داده و مسئو لیتی که پذیرفته افتخار کنم نه این که اعضای خانواده اش روعامل دوری اون از خودم بدونم.
من دلم می خواد پرهام منو به اسم صدا کنه جای این که بهم بگه مامان.ولی جواد دوست نداره. واقعا نمی دونم چرا باید آدم رو با سمتشون صدا کرد؟ مگه مامانم وقتی می خواد منو صدا کنه می گه دخترم؟یادمه داداشم همیشه برای مامانم اسم انتخاب می کرد(حالا هم که بزرگ شده همین طوره) و جای گفتی مامان اونو به اسم های انتخابی خودش صدا می کرد. اون مامانمو خیلی دوست داره. شاید با این کار می خواد یه وجه تمایزی با بقیه بچه های مامان داشته باشه. البته مامانم هم اونو خیلی دوست داره. به هر حال جواد فکر می کنه اگه پرهام بخواد به من مامان نگه نشونه بی ادبیشه. اونم نمی خواد بچه بی ادب بار بیاد. اما من مخالف نظرشم.
راستی شما می دونید از کجا می تونم سی دی یا نواری که صدای قلب روش ضبط شده بخرم؟ برای آروم کردن پرهام می خوام.

مردی که تو....

2005-12-13T16:10:00.000+03:30

اول یه توضیح راجع به مطلب قبلی. این مطلبو که نوشتم نذاشتم رو وبلاگ. چون تمام مطلبهامو قبل از پست جواد می خونه و نظر می ده. این یکی رو هم خوند و گفت نمی شه بذاری! منم قبول کردم. قرار شد یه مطلب دیگه رو بذاره. صبح که اومدم سراغ کامپیوتر دیدم اینو گذاشته. اما نکته جالبش اینه که اون نوشتمو سانسور کرده. شبش گفته بودم بعضی جاهاشو حذف کن ولی بذارش گفته بود نه! به هر حال صبح نظرش عوض شده و مطلبو سانسور کرده و گذاشته.اینا رو نوشتم تا بگم به خاطر همینه که تیتر نوشته با متن زیاد جور نیست اما چون از این تیتر خوشم می اد نمی خوام عوضش هم بکنم. دیگه این که انگیزه نوشتن این مطلب فقط انتقاد از مردها نبود بلکه روی سخن این نوشته با مادرهاست. در متن اولیه این به شکل واضح تری مشخص بود اما سانسورهای جواد باعث شد این طوری شه.
دوم.این روزا که گوشه و کنار مراسم و ویژه نامه درباره علی حاتمی برگزار و چاپ می شه نمی دونم چرا یاد بهروز وثوقی افتادم. البته می دونم چرا. سوته دلان رو دوست داشتم چون بهروزتوش عالی بود. طوقی هم همین طور. البته من کمتر موفق شدم این فیلم ها رو با کیفیت خوب ببینم. سالها از زمان ساخت اونا می گذره و فرسوده شدن. خیلی دلم می خواست جای پدرم بودمو فیلم های بهروز روی پرده بزرگ سینما دیده بودم. یادمه همیشه به تبعیت از پدرم به بهروز وثوقی می گفتم بهروز وثوق و همیشه همکاری ایراد منو می گرفت. به هر حال حق داشت. زشته یه خبرنگار سینمایی اسم یکی از بهترین بازیگرهای مرد سینما رو اشتباه بگه. اما برای من وثوقی با خاطراتی که پدرم از سینما رفتنش با رفیقش که باجناقش هم بود و حالا دیگه نیست گره خورده. برای من بهروز با جمع شدن خانواده خودمونو عموم دور هم و دل خوش کردن به دیدن فیلمی از بهروز و گوگوشو البته فردین و بیک گره خورده. تازگیها هم که نه جمعی مونده و نه دوستی برای پدر و نه دل و دماغی به هوای این که از قافله فیلم بینها عقب نیقتم گه گاه اگه بشه تو تنهایی بی معنی عادت شده این روزها فیلمی می بینم. حال و هواش با اون سال های دور خیلی فرق داره. اما تنها دل خوشی هنوز همون بهروزه که هنوز تو میخونه های شهر(شهری که حالا نیست!) عرق می خوره و کتک. همون بهروزه که می میره از بس عاشقه و خل و چل! می شه به بهروز دل خوش کرد و چند تایی هم فیلم که بعضی ها بهش می گن فارسی هم دید و لذت برد. آره. می شه به استعداد عجیب این مرد دل خوش کنی و سینما هنوز تنها مسکن روح ناآرومت شه. اما حیف که تو این آشفته بازاره این سالهای تلخ دیگه هیچ دل خوشی نویی نمی بینم. اما عروسک زیاد می بینم. عروسک هایی که سینما رو به همون بی روحی روح نداشتشون کردن. دلم تنگ شده برای مردی که تو میخونه های این شهر عرق می خورد و کتک. عرق می خورد و کتک .عرق می خورد و کتک....

مادر یاد نداد!

2005-12-12T08:52:00.000+03:30

ما بلد نیستیم پسرامونو تربیت کنیم. اینو اونایی که مجردن و به دنبال شوهر ایده آل خودشون می گردن بهتر درک می کنن و البته ما زنها که سالها ست به خلق و خوی شوهرامون عادت کردیمو دیگه حتی از قضاوت درباره درست و غلط بودن رفتارهاشون خسته شدیم. پسرهای لوس ازخودراضی که کلی هم ادعا دارن مسئولیت هم سرشون نمی شه. این خصوصیت اغلب پسرهای ایرانیه. اما چرا؟

خدا رو شکر که مرد ایرانی سهمی در تربیت فرزند خودش نداره. چه حرفا؟ بچه داری و از این کارها مال زنه کسر شأنه یه مرده خودشو قاطی تربیت بچه خودش بکنه. زنها هم که وظیفه تربیت بچه رو به دوش دارن، تو جامعه مردسالار ایرانی همیشه مقهور مردها بودن. اونا وقتی پسری به دنیا می آرن فبل از هر چیز به خودشون افتخار می کنن که یکی از «جنس برتر» رو به دنیا اوردن. بعد طبق باورهای غلط که بر پایه مردسالاریه از روز اول به پسرشون القا می کنن که جنس برتره. حتی قربون صدقه پایین تنه پسرشون که برای زنهای ایرانی اوج مردانگی همین محسوب می شه می رن. همچین پسری لباساشو خودش اتو نمی کنه، اب رو خواهرش باید به دستش بده، لقمه صبحونه رو مامانه می گیره براش، وقتی دوست دختری انتخاب کرد قبل از هر چیز به دنبال فرصتیه تا مردانگیشو به این دختر ثابت کنه، طبق القائات اطرافیانش و از جمله مامانش اون برتر از دخترهاس تا حدی که اگه دختری هر قدر هم دوستش داشته باشه، باز کمی خیانت و از این حرفها در حقش نمک کاره! از پذیرش مسؤولیت نمی شه گفت که بدجور پیدانشدنیه. از مردی که دیگران لباسشو اتو می زنن، چه توقعی می شه داشت؟

جواد می گفت تو کتاب «جامعه شناسی» آنتونی گیدنز نوشته که داشتن پسر در جوامع مختلف شان اجتماعی می آره. همین امتیازاتی که بدون تلاش و فقط با داشتن یه جنس نر به دست می آد می تونه دلیل استقبال خانواده ها مخصوصا خانواده های سنتی از نوه یا فرزند پسر باشه. اما چه خوب بود ما زنها که همیشه سایه شوم مردسالاری روی سرمون سنگینی می کنه، پسرهایی تربیت می کردیم که به غیر از مرد بودن انسان هم بودن.

آره! دلم خیلی پره. تمام ما زنها تو زندگیمون تجربه های تلخی از مردسالاری رو داشتیم. بعضی هامون دیگه طاقت نیاوردیمو زدیم به سیم آخر و خودمون شدیم آینه تمام نمای یه ناهنجاری، بعضی هامون سرمونو انداختیم پایینو زندگیمونو کردیم. تحمل کردیم، تحمل کردیم، اونقدر تحمل کردیم که دیگه قاطی کردیم و قرصی و دوایی شدیم، بعضی هامون از روز اول عصیان کردیم .یه مرد هم پیدا کردیم که به خیال خودمون«توسری خوره». مادر شوهر و حواشی شوهر هم البته سهمی از عصیانهامون بردن.

اما هیچ کدوم اینا نه تنها چاره درد نیست، بلکه ویرانگر فکر و احساسات زنها هم هست. این درد اونقدر عمیق و ریشه داره که جز با همت ما زنها درمون نمی شه. مامانهایی که پسر دارید، این فکر مسخره بی پایه و اساس که «پسرها شیرن، مثل شمشیرن؛ دخترها موشن، مثل خرگوشن» دور بریزید چرا که با این تفکربه ظاهر ساده سالهاست که جای مرد «چیز دیگه ای» داریم تحویل جامعه می دیم

دل آدم می گیره...

2005-12-07T19:33:00.000+03:30

نمی دونم چی می شه گفت. فقط می تونم بگم لعنت به ما که اجازه می دیم باهامون این طوری رفتار بشه. افاضات مدیر سپاهی صدا و سیما را درباره سقوط هواپیما و کشته شدن مردم بی گناه رو بخونید: اونا شجاعانه به استقبال مرگی با شکوه رفتن. جای این که تو خونه بشین و مرگ به سراغشون بیاد.
دیروز هم در بخش بیست و سی نجف زاده با یکی از این امیرهای ارتش در این باره گفت و گو می کرد طرف قبل از هر چیز گفت این اتفاقات در تمام دنیا می افته. یکی نبود به این یارو بگه در تمام دنیا خیلی اتفاقات می افته. دموکراسی برقرار می شه. امنیت حرف اولو می زنه و جون آدما ارزش داره. دیگه این که تو اون تمام دنیا وقتی از این اتفاقا می افته مسبب اتفاق استعفا می ده.
تو خبرها اومده بود طبق قانون کشته شدگان حادثه سقوط هواپیما شهید به شمار می آن. همچنین از کشته شدگان حادثه با عنوان ققنوس های عرصه اطلاع رسانی یاد می شد.
تو این روزا بیچارگی و اوج بدبختی ما بیشتر از قبل خودشو نشون می ده. ملتو با سهل انگاری می کشن و بعدش لقب های آنچنانی بهشون می دن و بعضی ها هم منت سر کشته شدگان می ذارن که ببینید ما چه خوبیم!شهیدتون کردیم تا یه وقت مرگ تو خونه به سراغتون نیاد. حالا که آقای ضرغامی شیفته این جور مردنه بهتره خودش و بقیه همفکرهاش هم جای این که تو قصرهاشون بمیرن همین طوری کشته شن.

تو این روزا که حتی هوا برای نفس کشیدن هم نیست با دیدن این فاجعه ها دل آدم می گیره...خیلی می گیره....

لحن احمدی نژاد و قصور دیگران

2005-11-28T21:05:00.000+03:30

چند شب پیش برای اولین بار به صحبت های احمدی نژاد که در جمع استاندارها صحبت می کرد گوش کردم. ناخودآگاه طرز حرف زدنشو با بقیه سیاستمدارها مقایسه می کردم. فکر کردم به لحن کی بیشتر شباهت داره؟ شبیهشو پیدا کردم اما نه از بین سیاستمدارها. لحنش بیشتر منو یاد آخوندهایی که روی منبر برای مردم عادی صحبت می کنن، انداخت. اونقدر عامیانه حرف می زد که فکر نمی کنم در دور افتاده ترین دهاتها کسی باشه که حرفاشو نفهمه. محتوای حرفش هم نصیحت بود.
یه حرف جالب هم به استاندارها زد. یه چیز تو این مایه ها که استاندارها باید مثل «پدر» مردم هر استان باشن و یه حرف جالب دیگه اش این بود: «هنر مدیریت در گردش است». منظورش این بود که مدیر باید از صبح زود به میان مردم و ادارات ذیربطش سرکشی کنه و یه جا ننشینه..
مسایل سیاسی تا جایی که فقط به حوزه سیاست مربوط می شه، برای من اهمیتی نداره؛ چون، نه چیزی ازش می دونم و نه می خوام بدونم. اما موضوعاتی که با جامعه و مردم سر و کار دارن، برای من هم جذابه. کاری به حرفهای احمدی نژاد ندارم اما لحنش نکته مهمی رو به همه ما یادآوری می کنه. چه اونایی که چشماشونو روی این واقعیت بستن و چه اونایی که عمق فاجعه رو درک کردن.
احمدی نژاد (به عنوان رییس جمهور اون طیفی که بهش رای دادن) حتی در جمع مدیران ارشد مملکتی هم با لحن عامیانه حرف می زنه. اونم چه حرفهایی. نصیحت. لحنی که مردمی که بهش رای دادن، خوب می فهمن و باعث می شه اونو از جنس خودشون بدونن.
تمام این نوشته ها برای این بود که سوالاتی که از زمان انتخابات تو ذهنمه و جوابی براشون پیدا نکردم، مطرح کنم. می خوام بدونم کسی مثل «معین» اگه بخواد دور بعد نامزد ریاست جمهوری بشه، آیا باید در ادبیات خودش تغییر ایجاد کنه و همسو با مردمی بشه که به لحاظ فرهنگی سطح بالایی ندارن؟ اگه این کارو نکنه دوباره شکست نمی خوره؟ دیگه این که چرا سطح فرهنگ مردم در شهرستان های کوچک و روستاها و حتی بعضی شهرهای بزرگ چندان امیدوارکننده نیست؟
من تو این مورد نقش تلویزیون (تنها رسانه ای که تقریبا همه جا هست و اتفاقا خیلی مخاطب داره و تاثیر گذاره) رو خیلی مهم می دونم. به نظرم این خواست بعضی ها بوده که از این تریبون پرمخاطب فقط «لودگی»، «دین در سطحی ترین شکل ممکنش»، «نصیحت های ساده انگارانه» و گاه هم «چند زنی» ترویج بشه. بنا به خواست بعضی ها تلویزیون در این سالها باید فرهنگ مردم رو در سطح پایین تری نگه بداره. مردم ما هم که خدا رو شکر کتاب خوان نیستند وضعیت کتاب خوانی در روستاهای دورافتاده بدون کتابخانه هم مشخص است.
سوال اینه. رقبای احمدی نژاد، اونایی که ادعای فرهنگ دارن تا چه حد طی سال هایی که کورسوی امیدی برای فعالیت بود، روی روستاها، شهرهای کوچک و بعضی شهرهای بزرگ تمرکز کردن و کار فرهنگی انجام دادن؟ آیا اون آقایونی که زمانی اکثریت مجلس بودن، فکری به حال بالا بردن فرهنگ مردم منطقه شان کردن؟ چرا روز به روز مردم ما فقط در ظواهر تمدن غرق می شن و خبری از دنیای واقعی متمدن ندارن؟ الان در روستاها هم ماهواره هست. روستاییها می تونن ماهواره ببینن اما اگه یکی از منتقدان وضع موجود برای ارائه نظراتش و ایجاد چند صدایی در کشور بخواد یه شبکه تلویزیونی بزنه، بهش اجازه نمی دن.
به هر حال آسیبی که عدم آشنایی مردم در استفاده از برنامه های ماهواره به آقایون وارد می کنه کمتر از روشن سازی ذهن مردم روستاها درباره واقعیت های موجود جامعه است. بعضی وقتها غرق شدن مردم در بعضی مزخرفات ماهواره از قبیل مدپرستی، سکس، مصرف گرایی و خشونت به نفع اونا هم میشه.
به تنها چیزی که به عنوان راه نجات این مملکت امیدوارم، «آگاه سازی» مردم تمام نقاط این کشوره. زن و مرد و پیر و جوون. از آگاهی به «فرهنگ» هم می رسیم. دیگه اون موقع لحن کوچه بازاری یه سیاستمدار نه مایه خوشحالی مردم بلکه دلیلی برای عدم استقبال از اون می شه. اون زمانه که ما به سیاستمداری که وقتی رفتیم پشت در اتاقش و مشکلمونو برطرف کرد، دل خوش نمی کنیم. بلکه خودمون رو با پیکر جامعه یکی می دونیم و به سیاستمداری رو می کنیم که مناسبات و منش سیاسی خودش و مدیرانش به قدری در چارچوب درسته که دیگه نیاز نباشه نه ما و نه هیچ «هموطن» دیگه ای پشت در اتاقش منتظر بمونه یا اونقدر شماره همراه اقا رو بگیره تا به نتیجه برسه.
خیلی امیدوارم مردم ما به مفهوم واقعی «هموطن» و «شهروند» پی ببرن. اما با کدام ابزار می شه اونا رو به این سمت هدایت کرد؟ ای کاش اونایی که ادعاهای زیاد در این زمینه دارن، کمی عمل می کردن نه این به این افتخار کنن که حرفاشونو جماعت از ونک به بالا می فهمه، مجلشونو تین ایجرهای ونک به بالا می خرن و می خونن. هر کدوم از ما هم سهم خودمونو داریم. نباید چشم به دست آقایون و خانم هایی بدوزیم که تا فرصتی یا منصبکی در حکومت پیدا می کنن
... بگذریم.
هیچ وقت یادم نمی ره. در دو دور انتخابات یکی از افراد خانواده ام تو دو روستای شمال غربی کشور بود. اون تو روزها و شب هایی که اونجا بود درباره نامزد مورد حمایتش و بقیه نامزدها برای مردم حرف می زد. نتیجه تبلیغات خودجوش اون خانم این بود که تمام مردمی که پای صحبتش نشستن به نامزدی که اون درباره اش حرف زده بود، رای دادن. در حالی که نامزد رقیب زمانی استاندار همان مناطق بود و به گفته خیلی از اهالی همان روستاها بارها کار مراجعین حضوری به دفترشو در زمانی کم راه انداخته بود. اما همان مردم نامزدی رو با شعارهایی از جنسی متفاوت انتخاب کردن چون «آگاه» شده بودن.
اما طبق شنیده هام مسئول ستاد تبلیغات نامزدی که اون خانم ازش حمایت می کرد و دربخشی حوالی اون دو روستا بود، کوچکترین تکانی برای تبلیغ نامزد مورد حمایتش نکرد. اینو نوشتم تا به این جا برسم که ما آدما تشنه آگاهی، حقیقت و روشن بینی هستیم. اگه اول هم از خودمون شروع کنیم، بد نمی شه و در آخرکاش فرهنگ سازی، برای بعضی ها همون منفعت ها رو داشت که «بعضی فعالیت های اقتصادی» داره. همون فعالیت هایی که حالا که تو پیکره حکومت نیستن به راحتی از دستشون گرفتن.
آقایون! می بینید که اگه به بعضی چیزا به غیر از منافع کوتاه مدت مالی توجه می کردید، ضرر نمی کردید؟ حالا هم دیر نیست. انتخابات شوراها سال دیگه اس. شاید به بهانه های سیاسی کسی پیدا شه دلش برای فرهنگ این مردم بتپه و برای بالا بردن آگاهیشون تلاش کنه.

چند فیلم دوست داشتنی

2005-11-24T17:22:00.000+03:30

جواد:«پرهام» دو روز پیش دنیا آمد. خود بچه سرحال است اما عوارض عمل «لیلا» را خسته و بیحال نگه داشته است. خودش وقتی سرحال آمد، حتما درباره این روزهای فراموش نشدنی خواهد نوشت. این وسط، من بد ندیدم چند مطلب او را که قبل از عمل نوشته بود، روی وبلاگ بگذارم تا سر پا بماند.این هم مطلب لیلا:

***

مدت زیادیه که از عالم سینما دور افتادم. اگه به لطف یکی از دوستان نبود تو این چند وقته نمی تونستم این چند تا فیلم خوبی هم که دیدم ببینم. بین حدود بیست فیلمی که دوست خوبم بهم داد از « یک نامزدی طولانی» خیلی خوشم اومد. تم معروفی داشت. اگه به چیزی اعتقاد داری زمین و زمان هم بگن نمی شه ایمان تو اونو محقق می کنه. اما این موضوع به قدری زیبا به تصویر کشیده شده بود که آدم رو تا روزها محصور خودش می کرد. یه چیز جالب تو این فیلم نحوه دو قتلی بود که یکی از شخصیت های زن فیلم مرتکب می شه. آدم بدایی که باید می مردن اونم به جذاب ترین و نوترین شکل ممکن. در مورد صحنه پایانی فیلم چیزی فراتر از زیبا یا صفت هایی در این مایه می توان گفت. «شگفت انگیز» شاید صفت مناسبی باشه. دوست داشتم یه مطلب درباره این فیلم بنویسم چون با چند تا از دوستان که صحبت می کردم، برداشت های متفاوتی از پایان فیلم داشتن. هر چند شاید فیلم هایی از این دست به تعداد آدم هایی که می بیننش، معنا و تفسیر داشته باشه. به هر حال نظراتم رو درباره این فیلم تو یه فرصت دیگه می نویسم.
اما فیلم بعدی که دوستش داشتم، « ترک لاس وگاس» بود؛هر چند «نیکلاس کیج» بازیگر محبوبم نیست. اما درمجموع، فیلم برام جذاب بود. دو تا آدم که به دلایلی تو اجتماع چندان پذیرفته نمی شدن، همدیگه رو همونطور که بودن پذیرفته بودن؛ بدون این که به فکر تغییر هم باشن. این کار جسارت زیادی می خواد که ای کاش تو ما هم کمی بود. گاهی آدما رو باید همونطور که هستن پذیرفت و دوست داشت
«تولد» رو دوست نداشتم. فقط یه صحنه شاهکار به همت خانم کیدمکن داشت که واقعا محشر بود. صحنه حضورش تو کنسرت (یا سینما،یادم نیست). من نتونستم با این فیلم ارتباط برقرار کنم اما دیدنش تجربه خوبی بود.
و در آخر. اون فیلم جادویی. «دختری با گوشواره مروارید». زیبا و سحر انگیز. فقط می تونم بگم اگه ندیدید ببینید. حتما. تمام صحنه های این فیلم بدون استثنا یه قاب زیبای نقاشین. بازیها حتی نقش های دوم و سوم هم به طرز باورنکردنی زیبا بود . کتاب «دختری با گوشواره های مروارید» هم تمام ویژگی های فیلمو داره. البته به اعتقاد من کتاب جلوتر از فیلمه ولی خیلی ها مخالف این نظر رو دارن

نق نزنیم!

2005-11-19T23:27:00.000+03:30

من با وبلاگ های دیگه چندان آشنایی ندارم. هر وبلاگی جواد بره منم می خونم. یکی از اونا وبلاگ انتخاب زنان بود. خانم های اصلاح طلب که همسو با شوهرانشان (و یا شوهرانشان همسو با آنها) به فعالیت های گوناگون در راستای تحقق اصلاحات می پردازن. این تعریف از نویسنده های اون وبلاگ کمی انتظارات رو بالا می بره.

اما یه نکته بود که بد ندیدم مطرح کنم. ما زنها هر وقت بخواهیم از خودمون صحبت کنیم و از حقمون دفاع کنیم اغلب لحن احساساتی و انتقام جویانه به خودمون می گیریم. همچین رویکردی برای زنانی که به طور جدی پیگیر احقاق حقوق زنان هستند روش جالب و کارآمدی نیست.

واقعیت اینه که تصور می کردم نوشته های خانم های اصلاح طلب بیشتر علمی و مبتنی بر تفسیرهای کارشناسانه باشه نه محلی برای شکوه و شکایت با لحن دو پهلو. رویکرد علمی و تحلیلی به قضایا می تونه برای ما جوونترها هم کاربردی داشته باشه. اما تاثیر شکوه و شکایت چیه؟ ما هممون به خوبی این کارو بلدیم.

درد می کشم؛پس مادرم

2005-11-18T00:37:00.000+03:30

«پرهام هفته آینده به دنیا می آد». نوشتن و خوندن این جمله اونقدر ساده ست که خودم هم عمق این اتفاق رو نمی تونم درک کنم. من باید خودمو برخلاف میلم برای عمل آماده کنم. دکترم گفته نمی تونم زایمان طبیعی داشته باشم. دکترم کلی تخصص و سی سال سابقه کارو به قول خودش 10000 تا عمل سزارین داره. من از بیهوشی می ترسم. اما امیدوارم مثل میلیاردها زنی که تونستن از عهده زایمان بربیان منم بتونم! خانم عموم جمله جالبی رو در دلداری به من گفت. گفت: «تو هر بیمارستانی باشی هر دکترکه بیاد بالا سرت هر کسی که همرات باشه هر اندازه ازت مراقبت شه و به هرروش که زایمان کنی باز باید درد رو تحمل کنی چون مادری». اون کلمه چهار حرفی خیلی به دلم نشست:«مادر». من درد می کشم و «مادر» می شم.
روزهایی که برای پرهام خرید می کردیم، برخلاف تصورم خیلی سخت گذشت. دو سه روز بعد از این که فهمیدم بچه ام پسره، ماه مبارک و پر فیض رمضان شروع شد و به نوعی بلای جان من بیچاره شد. برای پرهام کوچکترین خریدی نکرده بودم و حالا باید با شکم یه زن هفت ماهه و در حالی که تشنه و گرسنه بودم، خرید می کردم. در مدت بارداری خیلی تشنه و گرسنه می شم. وعده های غذایی من باید زیاد باشه و آب هم خیلی باید بنوشم. با این اوصاف می شد به راحتی حدس زد من چه سختی هایی رو تحمل کردم. در حالی که فکر می کردم خرید برای پرهام یکی از شیرین ترین بخش های ماجراست. علاوه بر خودم، تشنگی و گرسنگی همراهانم هم منو اذیت می کرد. دوست نداشتم به خاطر من و پسرم، خواهرام یا حتی همسرم این طوری عذاب بکشن. بالاخره برای خرید رفتیم خیابان بهار. خیابانی که تا پیش از این جواد ازش خوشش نمی اومد؛ چون پر از مغازه وسایل بچه فروشیه. برای من هم خیابان بهار یعنی «خانه سینما». مغازه هایی که ما ازشون خرید کردیم، فقط چند قدم با خانه سینما فاصله داشتن. برای خرید کمد هم رفتیم «یافت آباد». نکته ای که در این خریدها به شدت آزارم می داد ،عدم شناخت من از وسایل بچه بود و این که بعضی از فروشنده ها از این ناآشنایی من و همراهانم نهایت سوءاستفاده رو می کردن . من ترجیح میدم از فروشگاهی خرید کنم که قیمت های مقطوع داشته باشه و خریدار بدونه داره پول جنسی رو که خریده، می ده.
یادمه رفتیم تو یکی از این مغازه های بزرگ خیابون بهار. به خانم فروشنده گفتم می خوام کالسکه هاتونو ببینم. اون خانم محترم براندازم کرد و گفت: «کالسکه هامون خارجینا. می خوایید ببینید؟» اتفاقا بدترین جنس های کالسکه رو تو اون مغازه دیدیم. ولی رفتار اون خانم واقعا جالب بود. این نمونه ای کوچیک بود از رفتارهای دور از اخلاق، انصاف و صداقت فروشنده هایی که من تو اون چند روز دیدم. اگه بخوام ماجراهای بیشتری رو تعریف کنم، داغ می کنم و چیزهایی رو می نویسم که دوست ندارم. ولی امیدوارم گذر هیچ کس به مغازه هایی با فروشنده های جنس خراب نیفته.
دیگه این که تولید کننده های ایرانی بهتره برن کشکشونو بسابن. همون بهتر که ما در دنیا در تولید «حنا» حرف اولو می زنیم چون بیشتر از رنگ کردن ملت و بسته بندی و صادرات حنا کاری نمی تونیم انجام بدیم. اینو به خاطر کمدی که برای پرهام خریدم، می گم. نجارهای ایرانی به بدترین، بی سلیقه ترین و ناشیانه ترین شکل ممکن این کمد رو ساختن. اون کمدو خریدیم چون در تمام اون بازار عریض و طویل یافت آباد یه کمد مناسب با قیمتی مناسب پیدا نمی شد. قیمتها نجومی بود ولی ما می خواستیم چیزی مناسب که تا شش سالگی پرهام کارمونو راه بندازه بخریم و بعد با سلیقه خودش چیزه بهتری رو بخریم. ما که سرمایه دار نیستیم، هرسال یه تخت و کمد برای بچمون بخریم. قرار هم نیست بچمون «مصرف گرا» بار بیاد. اما برای خانواده ای مثل ما در اون بازار به اون بزرگی چیز مناسبی یافت نمی شد در حالی که تختی که فکر می کنم چینی بود با قیمت و کیفیتی بسیار مناسب از خیابان بهار تونستیم بخریم. هر چند فروشنده اون تخت هم اول قیمت تختو با رختخواب توش بهمون گفت و بار دوم که رفتیم، زد زیر حرفش و گفت:«اون قیمت بدون رختخوابه!» (البته من از مخالفان سرسخت خرید کالاهای چینی ام اما واقعا بعضی وقتها راهی برای آدم نمی مونه.) در مورد کمد هم این موضوع تکرار شد. اون فروشنده بار دوم که برای خرید برگشتیم، 5 هزار تومن کشیده بود روی جنسش اونم در عرض یه ربع ساعت! مملکت اسلامیه دیگه؛ من زن باردار نمی تونستم تو ماه رمضون بیرون چیزی بخورم اما اون فروشنده...
همیشه تا ایده آل هامون خیلی فاصله ست اما فاجعه زمانی شروع می شه که روز به روز این فاصله ها بیشتر می شه و از دست آدم هم کاری برنمی آد.

انگل

2005-11-16T22:48:00.000+03:30

نمی دونم چطور شده بود که جواد نشسته بود پای یکی از برنامه هایی مثل راز بقا که از شبکه 4 پخش می شه. وقتی از خواب بیدار شدم با حرارت زیادی راجع به این برنامه باهام حرف زد. گفت که مورچه هایی رو نشون می داده که یه نوع انگل می ره تو بدنشون. انگل یواش یواش خودشو به مغز مورچه می رسونه و کنترل مغز مورچه رو به دستش می گیره. حالا هر کار دلش می خواد انجام بده از طریق مورچه انجام می شه. مثلا دوست داره مورچه بره بشینه روی علف ها تا گوسفندها بخورنش و انگل بتونه بره تو بدن گوسفند.

***
داستان باور نکردنی و وحشتناکی بود. اما کمی که دقت کردم دیدم چندان هم باورنکردنی نیست. ورود اون انگل به بدن مورچه یه اتفاق تو دنیای بزرگ طبیعته اما در دنیای انسانها هم اگه کمی به اطرافمون نگاه کنیم می بینیم که خیلی ها مغزشون پر از انگل هایی که کنترلشونو تو دستشون گرفته. مثلا؟ مثلا این که : زمان انتخابات ریاست جمهوری دو زن خانه دار و عادی رو می شناختم که با آگاهی کامل نسبت به نامزدهای انتخایاتی یکی از معین طرفداری می کرد اون یکی از احمدی نژاد. رابطشون هم کاملا دوستانه و بحث هاشون هم منطقی بود. (فقط منطقی بود نه عقلانی . چون اگه عقلانی می خواستن حقانیت نامزد مورد حمایتشونو اثبات کنن قطعا یکیشون کم می اورد!)

این دو تا زن دوستی داشتن که در دو دور انتخابات به احمدی نژاد رای داد. وقتی ازش پرسیدن چرا به احمدی نژاد رای دادی؟ گفت: از بین نامزدها فقط از قیافه این یکی خوشم اومد! استدلال اون خانم به قدری ابلهانه و بی ارزشه که آدم می مونه چی بگه. انگل جهالت خوب تو مغز این خانم جا خوش کرده بود. اون مورچه های بیچاره دستخوش یه اتفاق طبیعی می شن و راهی برای نجات ندارن. ما آدمایی هم که فراموش کردیم آدمیم و یه ذره خدا بهمون عقل داده بی خیال به کار انداختنش می شیم. این طوری می شه که با سرنوشت خودمون و یه مملکت بازی می کنیم.

***
یه خبر جالب هم ماهها پیش تو رسانه های دنیا منتشر شد. 1500 گوسفند خودشونو از کوه انداختن پایین! چطور؟ یکیشون خودشو پرت می کنه پایین بقیه هم همین کارو می کنن. تا دونه آخرشون. یاد چیزی نیفتادین؟!

چای نبات

2005-11-13T00:27:00.000+03:30

این داستانک رو چند وقتی می شه نوشتم. دادمش جواد بده به مسئولای صفحه داستان شرق. همونی که پنج شنبه ها چاپ می شه. اونا هم چاپش نکردن. راستش خیلی ناراحت شدم. اما حالا که دوباره می خونمش بهشون حق می دم! البته اونا گفتن به لحاظ محتوایی سانسور می شد و نمی شد چاپش کرد. همین جا می خوام یه چیز درباره اون صفحه شرق که می تونست خیلی دوست داشتنی بشه بنویسم. ای کاش تو این صفحه فقط داستان هایی چاپ می شد که علاوه بر محتوا در سبک هم چیزی نو ارائه می داد. حالا این شیوه های نو می تونست مورد پذیرش قرار بگیره یا نه. این طوری هم مخاطباش بیشتر می شد هم کارکردش. من برای مسابقه داستان کودک و نوجوان شروع به نوشتن یه داستان با شیوه ای کاملا متفاوت کردم. در این روش اصل مشارکت بچه ها در پیشبرد قصه لحاظ شده بود. اما نتونستم ادامه بدم. چون انرژی زیادی می گرفت که من نداشتم. به هر حال اونو ادامه خواهم داد. مطمئنم دیگرانی هم هستن که خارج از قالب های مرسوم و البته درست می نویسن. این صفحه می تونه تبدیل به محل مناظره این تیپ نویسنده ها بشه. دیگه این که آقای مدرس صادقی عزیز ماست. نویسنده خوبیه. اما آخه اینا چیه که تو شرق می نویسه؟(به جز چند تاش) در مورد داستانهای ترجمه ای هم باید بگم چندان چنگی به دل نمی زن. اما گه گاهی می شه چیزی توشون پیدا کرد. به هر حال سر پا نگه داشتن یه صفحه داستان هر هفته کار سختیه که خدا رو شکر شرقیها از عهده اش براومدن.
قبل از خوندن این داستانک باید بنویسم من در نوشته هام وفاداری زیادی به حس های تجربه شده ام ( و نه لزوما وقایع ) دارم. تکیه من روی حس هاست و بر اساس اونا داستانو پرورش می دم. من داستان نمی نویسم. اگه یه
حس حتی شده خیلی کوچیک رو منتقل کنم برام کافیه. زیاد توضیح دادم؟ آخه چون برای خودم هم گنگه. وقتی می نویسم برای خودم هم روشن تر می شه

***

چای نبات

دلش پیچ می خورد. مرد گفت: "آفتاب زده شدی." زن گفت: "کار روغن زیتون سالاده." با دل پیچه از خواب پریده بود و مرد را دیده بود که همچنان سرش تو کارهایش بود. یک چای پررنگ ریخت. برخلاف عادتش که چای را تلخ می خورد می خواست چای نبات بخورد."نبات داریم؟" مرد جواب داد :"نه فکر نمی کنم."
زن توی کشوهای کابینت می گشت و بالاخره ته یکی از آنها پیدا کرد. با گوشتکوب دو قسمتش کرد. قسمت کوچکتر را انداخت توی لیوان چای پررنگ. روبروی مرد که نشست گفت:" یه امشبو دست بکش." مرد انگار که نشنیده باشد به کارش ادامه داد. متوجه نگاه ملتمسانه زن که شد دست از کار کشید. خودکار را روی کاغذ گذاشت و پرسید:" چه کار کنم؟" زن گفت:" کمی نوازش! سر دلمو. شاید بهتر شم." و مرد نوازش کرد سر دلش را.زن که دراز کشیده بود همان ضربه های همیشگی را حس کرد.این بار انگار یک دور بزرگ تو شکمش خورد و آرام گرفت. مرد سردل زن را ماساژ می داد و وقتی کمی دقت کرد شگفت زده شد. بالا پایین. بالا پایین. مرد پرسید:" این نبض تو؟" زن نگاهی به شکمش انداخت و دید که با چه سرعتی بالا پایین می شود. گفت:همین الان یه چرخ حسابی خورد. شاید قلبش افتاده باشه این جای شکمم که این طوری ضربانش معلوم می شه." امروز صدای قلب را شنیده بود. تو مطب دکتر. کمی آهسته تر از هر بار بود. حالا دیگر داشت بزرگ تر می شد. دکتر آن روزهای اول گفته بود که قلب قناری هم 160 تا در دقیقه می زند چون کوچک است. حالا قناری او حتما تبدیل به پرنده ای بزرگ تر مثلا یک کبوتر چاق و چله شده بود. پا شد که چای نباتش را بخورد. مرد طبق عادت این چند ماهه داشت قربان صدقه صاحب قلب تو شکم زن می رفت. چای هنوز شیرین نشده بود. زن فکر می کرد شاید بهتر بود تکه بزرگ تر نبات را می انداخت توش. مرد که روبرویش روی زمین به چوب مبل تکیه داده بود، خیره نگاهش می کرد. یک ساعت پیش سر ساعت 12 شب بود که آن روز بزرگ را به زنش تبریک گفته بود. "شروع عشق بزرگمون مبارک باشه" زن می دانست مرد زبان ریختن برای او را بهتر از هر کار دیگر بلد است. اما جمله مرد به دلش نشست. عشق بزرگ آن ها. مرد پرسید:"یادت هست وقتی دیدمت چه شکلی بودی؟ چی پوشیده بودی؟" زن آن بعد از ظهر زمستان سال 78 را همیشه به یاد داشت. در ساختمان معروف در یکی از میدان های معروف تهران. آمده بود از مرد کار کردن یاد بگیرد. " آره یادمه. انگشتام لاک صورتی داشت. اینو مطمئنم. چون تازه از شر دانشگاه و چادرو مقنعه خلاص شده بودم. حسابی عقده ای بودم. خودمو آزاد گذاشته بودم تا عقده هام خالی بشه... توی اون اتاق سیگار کشیدن. یادته؟ تو به من جزوه هاتو نشون دادی." زن مکثی کردو پرسید:" روزهای آخرکه نامزد کردیم تو از چیزی ناراحت بودی؟" مرد گفت:" نه کی؟" " یادمه! اگه منم جای تو بودم دیونه می شدم. تو اون شرایط نه خونه ای داشتی... توی محل کار خوابیدن، اون هم روی تشکی که از کنار جوب پیدا کرده بودی. نه کسی بود که وقتی خسته از بیرون می آیی یک لیوان شربت خنک دستت بده، نه کسی که عرقتو پاک کنه. لباساتو بشوره، غذا بپزه... بهت عشق بده."
با گفتن هر جمله اشک توی چشمهایش بیشتر جمع می شد. این روزها به راحتی توی چشمهایش اشک می آمد. تو کتاب ها خوانده بود این حالت از تپش آن قلب کوچک در شکمش است. مرد فقط نگاهش می کرد. از همان نگاه ها که مظلومیت توش زن را دیوانه می کرد.
زن گفت:" امسال برام کادو نخر. به اندازه کافی تازه بهم هدیه دادی. یادته پارسال یه دسته گل بهم دادی که روی کارتش نوشته بودی امیدوارم همه سال ها به این خوبی باشه؟" مرد گفت:" نه! پارسال که خوب نبود اونو عید بهت دادم.""ولی من مطمئنم پارسال دادی. کارتو دارم هنوز." در دلش به اطمینان خودش شک کرد. زن حرف توی دلش را بلند بلند گفت:" چه خوب شد که پارسال همه چیز تموم نشد." و باز مرد از ان نگاه ها کرد و انگار که وظیفه اش را تمام شده بداند به کارش مشغول شد. زن نمی خواست ولی دوباره خاطرات چهار سال پیش در فکرش موج و تاب می خورد. بی اختیار آن ها را به زبان آورد:" نفرین اونا، اون شب، سر سفره عقد سه سال زندگیمونو تباه..." صدای مرد را که سرش در کاغذهایش بود شنید که:" بس کن نمی خوام بشنوم." مرد جمله را بلند گفت و محکم. کاری که کمتر می کرد. زن به ته لیوانش خیره شد و چند خرده نبات که در چای حل نشده بود.در دهانش مزه ای حس می کرد که نمی دانست تلخ است یا شیرین.

من «ریحان» ،چند سالی از «ترانه» بزرگترم

2005-11-11T13:15:00.000+03:30

کافه ترانزیت» آخرین فیلمیه که تو سینما دیدم. شب افتتاحیه اش تو سینما فلسطین و با اعمال شاقه اون هم به لطف تهیه کنندگان فیلم.«مراسم که دیر شروع شد. (دلیل همیشگی : «سالن دیر در اختیارمون قرار گرفت») دیر شروع شد و کش اومد. اونقدر که داشتم کنترلم رو از دست می دادم! ولی چون مدت ها از محیط های سینمایی دور بودم تحمل کردم. به نظرم تهیه کنندگان محترم می توانستند با کوتاه کردن تشکرهای بی شمارشان از این و آن کمی به فکر مردم باشند. اما خب این کش دادن برای تهیه کنندگان که دوست دارن خبرهاشون به طور مفصل! در مطبوعات چاپ شه به صرفه بود. حالا اگه ما تماشاگرا حالمون از هر تشکر و تحویل گرفتن بی ربط و باربط به هم بخورد به تهیه کنندگان که میزبانمان هستند ارتباطی ندارد! بهروز هاشمیان یکی از تهیه کنندگان فیلم همانی است که سر «سگ کشی» خون به دل بیضایی کرد. مراسم طولانی یه طرف دیدن فیلم یه طرف. من واقعا نمی دونم چرا بعضی دوستان مطبوعاتی بعد از دیدن فیلم در جشنواره این قدر تعریف و تمجید کردن. من نکته قابل ستایشی در فیلم ندیدم. حتی بازی خانم صدرعرفایی که در جشنواره هم جایزه گرفت به نظرم چیز فوق العاده ای نداشت. گاه به خاطر ضعف هایی در فیلمنامه تصنعی هم به نظر می رسید. اما صحنه قابل توجه فیلم تا آن جا که شنیدم صحنه پایانی است که سانسور شده ناصر(پرستویی)که نتوانسته به عشقش برسد مست کرده و روی ایوان خانه اش نشسته. مطمئنم پرستویی از عهده این صحنه به خوبی براومده. برای من «کافه ترانزیت» همان «من ترانه » است. لوکیشن و سن شخصیت ها تغییر کرده. همان مقاومت سخت در برابر فشارهای بیرون و سختی ها، حس استقلال طلبی و... این دور از ذهن نیست که یک موضوع به اشکال گوناگون یک نویسنده رو درگیر خودش کنه. داستان فیلم و ماجراهای آن هم ظرفیت زمان فیلم رو نداشت. می شد داستانو بهتر پروروند و یا به مسائل دیگه ای مثل معضلات مربوط به دختر بزرگ ریحان پرداخت. اما یک صحنه جالب: یادتونه ریحان رفت پیش حاج آقایی که ما هیچ وقت ندیدمش؟ همون رئیس صنف. صحنه کفش ها برام خیلی جالب بود. تمام کفش های مردونه یه طرف و یه جفت کفش زنونه که مال ریحان بود یه طرف.
من منتقد فیلم نیستم. این کارو هم زیاد دوست ندارم. این جا هم فقط نظر شخصیمو به عنوان یه بیننده نوشتم. نقد فیلم سوادی می خواد که من ندارم مثل بعضی ها هم این جرات رو ندارم که بدون سواد وارد مقوله ای شم. در ضمن از روابط عمومی این فیلم آقای علایی هم به خاطر لطفشون به من و همسرم تشکر می کنم. راستی «پرهام» اونقدر بی قراری کرد که کم مونده بود به گریه بیفتم. چطوری؟ با تکانهایی که تو این مدت کمتر ازش دیده بودم. بچم هم به زبون اومده بود از خستگی و تشنگی مامانش. آخه آقایون از یه جاهایی نمی ذاشتن کسی وسط برنامه طولانیشون بره بیرون حتی اگه از تشنگی بمیره

پاسخ به دوستانی که کامنت گذاشتن

2005-11-10T23:02:00.000+03:30

از تمام کسانی که به وبلاگم سر زده اند و اونایی که برام کامنت گذاشتن ممنونم. من تازه نوشتن در این جا رو شروع کردم هنوز زبونش دستم نیومده. اما امیدوارم این کم نوشتن ها ( به واسطه بیکاری!) قدرتمو تو نوشتن کم نکرده باشه.

راستی من از این که آرشیو «بانی فیلم» رو ندارم و نمی تونم به مطلب هام مراجعه کنم خیلی ناراحتم به خاطر همین اصلا یادم نمی اد درباره مخملباف چی نوشتم فقط امیدوارم این کرختی ذهنم به خاطر بیکاری شما رو از نثرم ناامید نکنه.

همین جا می خوام بگم از هر ده کلمه ای که می نویسم و در طول روز می گم بیست تاش درباره جواد و پرهامه. امیدوارم فکر نکنید شوهر ذلیلم یا فرزند سالاری در کاره.

نمی دونم دوستی که درباره نگاه به این دنیا برام کامنت گذاشته کیه. اما اگه یه خانمه، حتما چیزایی که الان می نویسمو با تمام وجود درک کرده یا می کنه. بارداری به جز جسم روی روح و روان زنها هم اثرات مختلف می ذاره. در مورد من این طور شد که بدبینی ذاتیم بیشتر از پیش خودشو نشون داد. اما تلاش می کنم این بدبینی رو به پرهام منتقل نکنم. ضمن این که اون پسره و قراره باباش مسئولیت بیشتری رو در زمینه تربیتش به عهده بگیره چون من نمی خوام فرزند پسرم مثل بعضی پسرها به دلیل وابستگی فکری و عاطفی به مادرش دچار مشکل بشه. پدرش هم نقشش رو پذیرفته و من از این بابت خیلی خوشحالم. البته باید بگم نمی دونم این کار تا چه حد درسته. حتما به مشورت هایی در این باره احتیاج دارم.

اما برنامه ریزی ما برای ایجاد ارتباط عمیق بین پرهام و پدرش از زمان جنینی او شروع شده. تلاش من اینه تا بابا برای پرهام نشانه فقط بازی، گردش و خرید قاقالی نشه. خیلی دلم می خواد کسانی که در این زمینه اطلاعاتی دارن بهم کمک کنن و بفهمم آیا اصولا کاری که می خوام بکنم و حالا انجام می دم درسته یا نه. به هر حال من سعی می کنم با پشت سر گذاشتن دوران «سخت» بارداری به وضعیت بهتری به لحاظ روحی برسم و پرهامی با نشاط تربیت کنم.
دوستی پرسیده بود چطور جواد مرا راضی به ازدواج کرد؟ جواد یکی از بهترین «آدم» هاییست که در عمرم دیدم همین دلیل کافی بود تا نقاط ضعفشو بپوشونه هر چند همسرم هیچ نقطه ضعفی نداره! برای من توجه جواد به مسائل اطرافش، دغدغه اش درباره اجتماع، سیاست و فرهنگ یه مزیت بود نه نقطه ضعف. دیگه این که مرد سیاسی کار من یه کتابخون خوبه. مثل خیلی از مردها وقتشو با دوستاش تو خوشگذرونی ها تلف نمی کنه. همین که آدمی قدر لحظات زندگی خودشو بدونه و براش ارزش قائل بشه برای من محترمه. این سوال باعث شد من به سالها پیش و روزی که جواد ازم خواستگاری کرد برگردم. یادآوریه شیرینی بود. پس بیجا نیست که از طراح این سوال تشکر کنم.

در آخر. دلم می خواد چیزی که تو قلبمه بنویسم ولی اونو برای خودم نگه می دارم و فقط می نویسم که لطف خدا به خانواده کوچیکمونو هیچ وقت فراموش نمی کنم. لطفی که....

ما همینیم!

2005-11-07T23:12:00.000+03:30

میانسالی رو رد کرده بود. عاقله زنی بود. در حالی که اطرافش پر از آدم بود داشت تند و تند حرف می زد. حرف که نه. فریاد می کرد. می گفت چطور می شه این همه مواد مخدر وارد کشور بشه و دولت نتونه جلوشو بگیره؟ یه طورایی می گفت حکومت هم دستش تو کاره. من و تو شنیدیم و تعجب کردیم. از سیمای حکومتی ما پخش این حرفا؟! تعجب من چند دقیقه ای بیشتر طول نکشید. فکرمو با تو هم در میون گذاشتم: " اینا با پخش این حرفا می خوان بگن آره! هر چی دلتون می خواد بگید. ما همینیم. اونقدر بگید تا جونتون دراد." تصویر زن جلوی چشمای من می رفت و می اومد. خشمگین، مستاصل و مثل یه مادر واقعی دلسوز. دلم برای خودم اون زن و تمام کسانی که دلشون برای این مملکت می سوزه سوخت.

اولین دیدار

2005-11-01T12:14:00.000+03:30

تنها چند روز به دیدار اولمون مونده. انتظار دیدنت، تنهایی و بیکاری فرصتی شد باز بنویسم. بابا تنها خواننده نوشته هام بود و من از غربت نوشته هام دلم می گرفت. انگار خودم و هر چی می نوشتم تو یه جایی بی هیچ نشونی گیر کرده بودیم. می دونی؟ تا قبل از اومدنت نوشته های مامانو خیلی ها می خوندن. اخه تو دنیایی که تو داری پا می ذاری خیلی چیزا هست که می شه درباره شان نوشت و گفت. مخصوصا مملکتی که توش به دنیا می ایی یه عالمه موضوع برای گله گذاری داره و یه عالمه داستان تلخ برای نوشتن. حالا مامان برخلاف ذاتش که هیچ هماهنگی با دنیای مدرن نداره می خواد از تنها جایی که براش مونده استفاده کنه. یعنی می خواد تو این دنیای مجازی الکترونیکی که با سیم و برق ادما نوشته های همو می خونن حرفاشو بزنه و نوشته هاشو بذاره تا خوانندهای بیشتری پیدا کنن. شاید این طوری مامان و نوشته هاش از اون جای بی نام و نشون خلاص شن